Anayasa mı, Şirket Kriterleri mi?

Para piyasalarındaki hızlı hareketlilik dünyanın en zenginleri listesinin sürekli değişmesine sebep oluyor. Şimdilik birinciliğin, Tesla'nın sahibi çılgın Elon Musk, Amazon'un sahibi Jeff Bozes ve Microsoft'un sahibi Bill Gates arasında döndüğünü takip ediyoruz. Bu sıralamanın her hafta değişebileceği ihtimaline karşı sürekli hazırlıklı olmak lazım. Bir önceki hafta, Elon Musk liste başıydı. Geçtiğimiz hafta bir hatası ile 13 Milyar Dolar zararla, başpehlivanlık kemerini, kendisinden daha yaşlı Bezos'a kaptırdı. 

Zenginlerden şikayetçi değilim. Onlardan bahsetmekten ağzımız yorulsa da, eskiden olduğu gibi, zengin bir zümreye ihtiyacın toplumsal bir zorunluluk olduğunu itiraf etmek durumundayız. Zengin düşmanlığının popülist şehvetleri coşturma kabiliyeti, sadece seçim dönemleri için geçerli. “Paradan bahsetmeyelim!” diyorsanız, şu an dünyadaki gelişmelerin tamamına kapılarınızı kapatıyorsunuz demektir. Ortadoğu'daki sulandırılmış Marksizm'in diktatör ve zalim üretmek dışında bir faydası olmadı. Fakirlik edebiyatının kaynağı İslam değil, kelepire düşen Marksizm.

Fakir ve orta halli ailelerin evlerine gidip, onlarla yer sofrasında görüntü veren ikiyüzlü siyasetçi modeli de artık tarih olmaya yüz tuttu. Öyle olmasa, benzer ailelerin içinden çıkıp Saray'da hükümet eden dikta idarelere mecbur kalmazdık. Ayrıca, hiç köy dolmuşları ile aile ziyaretine giden siyasetçi gördünüz mü? En az beş araç, korumalar, basın mensupları ve danışman ekipler eşliğinde yapılan bu tür siyasi kampanya faaliyetlerinin bir masrafı ve bu masrafları karşılayan bir zengin grubu her zaman var.

Siyasette mesafe alabilmenin ilk temel şartı, güçlü ve devamlı mali destekçiler bulabilmek. 2016 yılında Trump, seçmenlerine “Ben zaten zenginim. Sizden seçim için bağış toplamayacağım!” demişti ama, her zaman olduğu gibi yin