Beşinci desise enaniyet

Üstad Hazretleri, ehl-i dünyanın şeytanî altı desiseden beşincisinin, insanları enaniyet yönünden yakalayıp ağızlarına bir gem vurarak istedikleri yere sürüklediklerini ve bu hususta yapılması gerekenleri anlatıyor: “Ehl-i dalâletin tarafgirleri, ENÂNİYET’ten istifade edip kardeşlerimi benden çekmek istiyorlar. Hakikaten insanda en tehlikeli damar, enaniyettir.. ve EN ZAYIF  DAMARI da odur. Onu okşamakla, çok fena şeyleri yaptırabilirler. 

“Ey kardeşlerim! Dikkat ediniz; sizi enaniyette vurmasınlar, onunla sizi avlamasınlar. Hem biliniz ki; şu asırda ehl-i dalâlet eneye (enaniyet atına) binmiş, dalâlet vâdilerinde koşuyor. Ehl-i hak, bilmecburiye ene’yi (benlik, bencillik duygusunu) terk etmekle hakka hizmet edebilir. Ene’nin kullanılmasında haklı dahi olsa; madem ki, ötekilere benzer ve onlar da onları kendileri gibi nefis-perest zannederler,  Hakkın Hizmetine karşı bir haksızlıktır. 

“Bununla beraber etrafına toplandığımız Kur’anî Hizmet, ene’yi kabul etmiyor. ‘Nahnü’ (Biz) istiyor. ‘Ben, demeyiniz; biz, deyiniz.’ diyor. Elbette kanaatiniz gelmiş ki, bu fakir kardeşiniz, ENE ile meydana çıkmamış. Sizi ENE’sine hizmetçi yapmıyor. Belki, ene’siz Kur’anî bir hizmetkâr olarak kendini size göstermiş.. ve kendini beğenmemeyi ve ene’sine taraftar olmamayı meslek edinmiş. Bununla beraber kati delillerle sizlere isbat etmiştir ki; istifade meydanına konulan eserler, mîrî (herkese ait devletin) malıdır; yani Kur’an-ı Hakîm’in tereşşuhatıdır (sağılık süzülen sızıntı ve damlalardır). Hiç kimse, ene’siyle onlara malik değildir, sahip çıkamaz! Haydi farz-ı muhâl olarak ben ene’mle o eserlere sahip çıkıyorum (diyelim); benim bir kardeşimin dediği gibi, MADEM  BU  KUR’ANÎ HAKİKAT  KAPISI  AÇILDI, benim noksaniyetime ve ehemmiyetsizliğime bakılmayarak, ilim ve kemâl sahipleri arkamda bulunmaktan çekinmemeli ve istiğnâ etmemelidirler. Geçmiş sâlih büyüklerimizin