Bu ülkeye yazık ettiniz!

Türkiye, belki tarihinin en acı günlerini yaşıyor. 10 ilimizde adeta yıkıma neden olan deprem sonrasında şimdiye kadar binlerce vatandaşımız hayatını kaybetti, yüz bine yakın yaralımız var, şehirler yok oldu… İnanın deprem gününden beri gözyaşımız dinmiyor. Evde oturamıyoruz, bölgeye gidemiyoruz… Elimizde Kur’an dilimizde dua ile Allah’a yalvarmaktan başka çaremiz yok. TV’lerde görüntüleri izlemek ise başka bir ağırlık. Yürek dayanmıyor, bakmadan da yapamıyorsunuz. Bazen saatlerce sonra bir kurtarma anına şahit olduğunuzda buruk bir tebessüm yayılıyor yüzünüze, o kadar! 

Şahsi planda büyük acılar yaşamış bir insanım. Zor günlerim oldu, zor günlerimiz oldu ailecek. Ama yaşadıklarımız bile bu acının yanında küçük kalıyor. Ateş öyle bir düştü ki ne diyeceğinizi bilemiyorsunuz. Allah’ın takdiri diyorsunuz, kader diyorsunuz! Amenna! Allah’a, kadere inanan insanlarız ama sebepler dairesinde olaylara bakınca içinize bir öfke kaplıyor. Hesap sormak istiyorsunuz, içinim içinize sığmıyor. Kime ne diyeceğinizi bilemiyorsunuz! 

Sorumluluk makamındakiler öyle yüzsüz ki, yüzlerine tükürseniz rahmet sanacaklar! Türkiye en son acı büyük depremi 1999 yılında yaşadı. Hem Gölcük hem de Düzce depremleri aslında bize çok şey öğretti. Bu millet o depremlerde seferber oldu, milyonlarca lira toplantı. Ama ne yaptık o deprem paralarını başka yerlere harcadık, deprem bilincini oluşturmak. Rant ekonomisi denen ejderha her şeyin yıkılmasına neden oldu. İnşaat şirketleri, müteahhitler yüzsüzlükte sınır tanımıyor. Hele bir de sırtını siyasi iktidara dayamışlarsa…

Ve sorumluluk makamındakiler! İçlerinde bir acı yok, bir üzüntü yok! Utanmasalar deprem nedeniyle Allah’a hakaretler yağdıracaklar. İnsanların yardıma ihtiyacı var, tebessüme ihtiyacı var, sıcak bir ele bir dokunuşa ihtiyacı var… Ama bunu yapması gerekenlerin yüzünden bin parça. Hani Necip Fazıl’ın ifadesi ile “Asık surat hükümet dedikler