Çağlayan çağladı yine

ÇAĞLAYAN ÇAĞLADI YİNE

Çağlayan dergisi, Mayıs sayısındaki “IŞIK YOLCULARI… Bin bârekallah bu yolun yorulmaz yolcularına!... Yuf olsun onları bu yoldan alıkoymak isteyen yarınsız bedbahtlara!..”  başlığı ile çıkan baş yazıdan sonra şimdi de Haziran sayısında “HAK YOLUNA ADANMIŞ RUHLAR… Yolunuz açık olsun ey Hizmet erleri ve ey ehl-i Kur’an!..” başlıklı baş yazı ile neşredilmiş bulunuyor. Moralleri kamçılayan bu yazının son bölümünü sizlere aktarmak istiyorum:

“Onlar (Hak yoluna adanmış ruhlar) peygamberler yolunda sürekli bu mülahazalarla soluklanıp dursunlar, tabiî bu tür Hakk’a adanmış ruhlara mukabil, bir de hemen her devirde o mefkûre-zede, bencil, dünyaperest, saltanat hastası, daha doğrusu insan bozması kara ruhlu, kara düşünceli avene-i şeytan da onları karalamadan hiç mi hiç geri durmadılar. Farklı tagallüp ve tahakküm yöntemleriyle onları bitirmeye çalıştı –tabii biten kendileri oldu-  Hakkın lütfettiği onlarında temsile çalıştığı nura, ziyaya savaş ilan ettiler. Yalan söyledi, iftira ve tezvirde bulundu ve hep aydınlığa gidenleri yollarından alıkoymaya çalıştı ama yaptıkları şenaat ve denaatle kendileri rezil oldular. Çünkü muhabbet ve mürüvvet yolcuları nebiler yolunda yürüyorlardı ve Hakk’ın sıyanetindeydiler. Hakkın, hizmet zeminine saçıp başaklar gibi bitirdiğini kimsenin bitirmeye gücü yetmeyecekti… Ve Hakkın yaktığı meşaleyi kimse söndüremeyecekti. Zira par par yanan o meşalenin arkasında rahmet-i Rahmân, irade-i Sübhan ve takdir-i Mennân vardı. Ne hoş söyler Ziya Paşa:

“Takdir-i Hüdâ kuvve-i bâzu ile dönmez,

Bir şem’a ki, Mevlâ yaka, üflemekle sönmez!..”

“Bu itibarla da denebilir ki, aslında müfsitler bir İbn-i Selûlcülük peşindeydiler ama gayretleri boşunaydı!.. Çünkü o Hak yolcularının arkasında Allah’ın inayeti vardı. O ki:

“İclâlinin âhengi her bucakta nümâyân,

Gönüllerde o tecellinin bir gölgesi var;

Bunu sezen