Çernobil hâlâ zehir saçıyor

Geçtiğimiz günlerde seçim gündeminin arasında Mersin Akkuyu nükleer santral inşaatı ile ilgili bölük pörçük haberler duyduk. Her türlü rapora, itiraza rağmen inşaatın devam ettiğini, hatalı dökülen ve çatlayan temel betonunun tamir edildiğini duyunca anladık. Konunun örtbas edildiğini de...

 

Enerji elde etmenin en kirli, en sorumsuz yolu olan nükleer enerjide niçin ısrar edildiğini sorgulamak gerektiği açık. Bütün dünya mevcut santrallerini aşama aşama kapatırken ve yenisini açmazken neden bu ısrar?

Hem ucuz hem temiz hem kirli atık bırakmayan güneş, rüzgâr gibi sonsuz kaynaklar varken, ülkemiz fosil yakıtlara alternatif, moda deyişle “yenilenebilir” kaynaklara fazlasıyla sahipken, atıkları binyıllarca temizlenmeyecek nükleerde ısrar neden? Üstelik rüzgâr ve güneşten enerji elde etme teknolojileri makul rakamlara gelmişken, hem temiz hem ucuzken…

Geçtiğimiz günlerde Çernobil kazası üzerine kurgulanan ve belgesel tınısıyla yaşananları aktaran mini dizi pek çok kişiyi etkiledi ve nükleer santraller konusundaki gelişmeleri endişeye izlemeye teşvik etti. Dizide anlatılanların, dizinin etkisiyle medyada dillendirilenlerin de üzerinde vahim bir tabloyla karşı karşıya olduğumuzu tekrar vurgulamak isterim.

Çernobil yarattığı büyük alan kirliliği ile yüzyılın kazası nitelemesini hak ediyordu. Ukrayna’nın toprakları, havası suyu temizlenmeyecek şekilde kirlendi. Yeraltı sularına karışan radyoaktivite hangi derelere, ırmaklara, oradan hangi denizlere (Karadeniz’e) ne oranda ulaştı bilmiyoruz. Söylenmiyor, açıklanmıyor. Radyoaktif bulutlar bütün Avrupa’ya ve Türkiye’ye serpintisini yaydı. Hangi ürünler kirlendi, o ürünleri kaç kişi tüketti, soludu, başta troid kanseri olmak üzere, kaç insan kanserden öldü, bilmiyoruz. Sö