Dindar biri neden AKP'yi destekler?

Müslümanların önceleri başka dinlerin başına geldiğini söyledikleri şey şimdi onların dininin de başına geldi.

 

Yaşadığı hayat ve seçtiği yollarla hem milliyetçilik hem İslamcılık konusunda çalışırken ilham kaynağım olmuş biriyle aramdaki bir diyalog:

“Ya hu önceki dönemlerde başka iktidarları eleştirdiğin her türlü kötülüğü bunlar da yapıyorlar. Niye bunları savunuyorsun?”

“Ne yapıyorlar?”

“Yolsuzluk, hukuksuzluk, haksızlık, yalancılık, zalimlik.”

“Kendin söyledin, öncekiler de yapıyorlardı.”

“Ben onları sormuyorum, seni soruyorum, öncekilerin vebalini almak istemiyordun. Bunlarınkini niye alıyorsun?”

“Siyaset insanı kirletir.”

“Siyaset siyasetçiyi kirletir. Sen niye bu kire ortak oluyorsun?”

“Yalan söylüyorlar görmüyor musun?”

“Görüyorum, tabii ki yalan söylüyorlar, ama söyledikleri yalan gönlümü hoş tutuyor.”

Sonra ‘Tamam beni yakaladın. Ama yapabileceğin bir şey yok. Bununla yaşamayı öğreneceksin. Beni böylece kabul edeceksin’ manasına gelen gevrek bir gülüş. Bir yanı suçlu, diğer yanı kuvvetle bastırılmış bir utanç. Fakat bu iki ağır duygu neşeli(ymiş gibi duran) bir gülüş olarak ifade buluyor yüzünde ve sesinde. Şaşkınlığımı ve sessizliğimi fırsat bilerek bir nutuk başlatıyor: “Bak memleket yatırım gördü. Çarşı-pazar canlı. Sözümüz dinleniyor. Başörtülü kızlar-kadınlar istedikleri gibi dolaşıyorlar etrafta. Batı bile bizi kıskanıyor.”

 “İyi ama bütün bunlar yalan ve yolsuzluk üzerine kurulu. Böyle bir canlılığın kimseye hayrı olamaz ki.”

 “Zaten üç günlük dünya.”

 Geldik mi mutlak ve kötücül nihilizme? ‘Benden sonra tufan. Geldik gidiyoruz zaten, neden “iy