[Fikret Kaplan] Jean Valjean ve Masum Yardımseverler

İnsanların yardım eli kurumuş, bir anne ve küçük kız çocuğu açlıktan ölmek üzeredir… Jean Valjean, özellikle vicdanına ağır basan kız kardeşinin çocuğunu açlıktan kurtarmak için çok çabalar ama elinden bir şey gelmez. Çaresizlik içinde kıvranır, durur. Büyük sıkıntılar içinde ne yapacağını düşündüğü o anlarda fırından izinsiz bir ekmek almaya karar verir mecburen… Fakat bu sırada yakalanır ve mahkum olur.  Bu mahkumiyet 19 yılına mal olacaktır…

Victor Hugo, bu adamı unutmaz ve unutturmaz, dünyaya mal eder… Jean Valjean’ın hikayesini dokundurur neredeyse pek çok vicdanlı gönlün insaf tellerine…  

 

Yeryüzünde yasalar, medeniyet içinde yapay cehennemler oluşturduğu müddetçe bu gibi kitaplar faydasız olmayacaktır, diyerek anlatır Jean Valjean’ın hikayesini yazma nedenini… 

Kötülükten iyiliğe, adaletsizlikten adalete, sahtelikten hakikate, geceden gündüze, ihtirastan vicdana, çürümüşlükten hayata, canavarlıktan vazifeye, cehennemden cennete, hiçlikten Allah'a doğru bir yürüyüştür onun hikayesi… 

Jean Valjean’ın hikayesi bugün daha bir masum şekilde yaşanıyor yeniden… Jean Valjean yüzbinler olmuş… Onların hikayesi daha bir hüzünlü ve daha yürek yakan cinsten… Yaptıkları işte en küçük bir suç emaresi bile yok. Onlar ekmek çalmıyorlar… Sadece kendi kız kardeşleri ve onun küçük çocuğuna da yardım etmiyorlar… 

Bugünün vicdanlı Jean Valjeanları, zulümle, adaletsizlikle bütün imkanları ellerinden alınmış yüzlerce anne ve onların çocuklarına yardım ediyorlar… Kiminin eşi, kiminin annesi, babası… hukuksuzça zindana atılmış ihtiyaç sahibi masumlara uzatıyorlar iyilik ellerini…