[Harun Tokak] Ah Çaresizlik!

Odamda bir başıma oturuyorum.

Şehir derin bir uykuda. 

Karşı adadaki evlerin ölgün ışıkları sızıyor camlardan.

Rüzgâr gecenin yalnızlığını gidermek için muttasıl türküler söylüyor.

Gecenin karanlığı odama vuruyor. 

Gece ve yalnızlık bana iyi geliyor. 

Saatler ilerledikçe gece gözünü karartıyor, belli ki gönlümü hırpalayacak. 

Uzaklardan hazin hazin havlayan bir köpek sesi duyuluyor.

Karanlıkta kuşlar çığlık çığlığa uçuyor.

Sular ahırdaki atlar gibi huysuzlanıyor.

Sanki uzaklardan gam kervanları yola çıkmış katar katar bana doğru geliyor.

Gece sırtını usulca sabaha dayarken ekranlara korkunç bir haber düşüyor.

Dev gökdelenler birbiri üstüne devriliyor. İnsanlar kaçışıyor, feryatlar çığlıklaşıyor. 

Sanki Kıyamet kopuyor… 

Sanki atmosfer parçalanmış da yıldızlar musibet yağdırıyor.

Bir deprem fırtınası önüne kattığı her şeyi alıp götürüyor.

Yeryüzü, bağrında biriktirdiği öfkeyi ağzından alevler saçan bir ejderha gibi püskürüyor.

İnsanlar hangi sokağa, hangi caddeye kaçsalar onları ölüm kusan kobralar çıkıyor.

Sulu sepken kar yağıyor.

Uzun hava ağıt gibi.

Güzel ülkemde insanlar çaresiz. 

Gurbette ben çaresiz.

Elimden bir şey gelmiyor.

Sadece oturup ağlıyorum.

Ah çaresizlik!

Sen nesin?

Oturup ağlamak mı?

Memleketinden uzakta olmak mı?

Sevdiklerinin yanında olamamak mı?

Beton blokların altında “beni kurtarın!” diyen sevdiğine elini uzatamamak mı?

Kendisi hapiste olduğu h