[Harun Tokak] Deryada Yangın Var

Yeni sürülmüş bir tarla gibi buram buram, sımsıcak toprak kokan bir sonbahar akşamında yine yollardayız. Biz mi yoları yürüyoruz yollar mı bizim içimizden geçiyor, belli değil.

Yavas¸ yavas¸ esen rüzgârın her dokunuşunda biraz daha sararan ve yorgun yorgun dökülen yapraklar sarının en güzel tonları ile ilmek ilmek hazan halısı dokuyor.

Sonbahar, her sonun bağrında bir başlangıç, her başlangıcın da bir son barındırdığını anlatıyor bize.

Yarım kalmış hikayeleri tamamlayan hikayeler gibi...

Sonbahar rüzgarları bizi İsa adında bir önden giden atlının evine taşıyor. 

İsa Öğretmen kendisini tanıtırken, “Ben Hocaefendi’nin takkesinden ilk kura çekenlerdenim.” diyor. 

Tarihin seyrini değiştiren ilk muhacirler gibi ilklerden olmanın, insanı ayrıcalıklı kıldığının farkında. Yüreğinde, yüzünde, gözlerinde aynı heyecan, aynı aşk, aynı sevda… Ömrü soğuk ülkelerde geçmiş ama yüreğindeki yangın, bütün dünyayı aydınlatacak kadar güçlü.

Beşinci Kat’taki takke kurası Önden Giden Atlıların ilk yol ayrımıdır.

Ne zaman 1993 yazındaki Yamanlar Koleji’nin Beşinci Kat’ındaki bu takke kurasını hatırlasam Çağrı filmindeki o müthiş sahne gelir hatırıma. 

Üç atlı, uçsuz bucaksız çölde doludizgin, yana yana, uzun süre gittikten sonra nihayet bir yol ayrımında birbirlerine el sallayarak ayrılıyorlar. Biri Bizans’a, biri Sasani’ye, diğeri de Mısır’a doğru rüzgâr gibi uçuyor.

1991’in son günlerinde “Okul Adam” Hacı Kemal ve Sadettin Başer ağabeyler bilmedikleri, tanımadıkları Orta Asya bozkırlarına açılıyorlar. Bir asır süren uzun ve karanlık bir gecenin, bağrında biriktirdiği hayaletlerden korkan bozkırlara şafak ferahlığı