Hizmet Bugünlere Kolay Gelmedi

Adanmış ruhların diyalog ve eğitim faaliyetleriyle ilgili bir belgesel çekimi için, Amerikalı birkaç insan İzmir’e gitmişti. Hocaefendi’ye sahip çıkan, yokluk günlerinde onun yanında yer alan ve müesseseleşme döneminde kendilerinden istenen bütün fedakârlıklara “evet” diyen ilklerle görüşmek istemişlerdi.

Misafirler ile himmet ehli ağabeylerden bazıları bir araya geldiler; tanıştılar, yemek yiyip çay içtiler. İkram faslından sonra televizyoncu olan şahıs:

- Efendim, sizlerle tanıştık, konuştuk ve şeref duyduk. Müsaadenizle, Hocaefendi’nin yakın arkadaşları olan sizin gibi kıymetli insanları bulmuşken sormak istiyorum: Kalbin Zümrüt Tepeleri’nde yer alan “İnsan-ı Kâmil” başlıklı yazıdaki merhaleleri nasıl anlıyorsunuz; bu konudaki görüşlerinizi lütfeder misiniz? dedi. 

Ev sahipleri böyle bir soruyu hiç beklemiyorlardı. Biraz şaşırdılar ve “Ne desek ki?” edasıyla birbirilerine baktılar. Herkes bir diğerine “Sen konuş!” diye işaret ediyordu. Soru soran şahıs aradığı cevabı bulamayacağını düşünmüş olmalı ki, yine aynı kitaptan çıkardığı birkaç suali daha peşi peşine sıraladı. Merak ettiği mevzuların çeşitliliği ve sorularındaki derinlik Hocaefendi’nin hayatını ve eserlerini didik didik ettiğini göstermekteydi. Sonunda, bir ağabey, tercümana döndü; hem doyurucu cevapları verememenin üzüntüsünü hem de saff-ı evveldeki duygu ve düşüncelerinin mihverini seslendirircesine şöyle dedi: 

- Yahu bu adam ne konuşuyor; Hocaefendi söyler biz de yaparız; işte o kadar!..

Bu hadise Hocaefendi’nin de bulunduğu bir salonda anlatılınca orada bulunan hemen herkes biraz gülümsedi. Aslında o gülümsemelerin gölgesinde, eserleri pamuk hallaç edercesine okuyan yabancılar takdir ediliyor; onlara karşı müstağnî gibi görüne