[Hüseyin Odabaşı] Ama neden bu suskunluk?

Türkiye'de iktidarla bazı muhaliflerin beraber çalıştığı hep söylenir. Tabi duyduklarımızın ne kadarı doğru olduğu bilinmez fakat muhalefetin bazı söylem ve eylemleri var ki gerçekten insan kendini muhalefet, zalim iktidarın çarklarına su taşıyor mu acaba demekten alamıyor.  

Örneğin, Kürt partisinde Selahattin Demirtaş ve arkadaşlarının dokunulmazlığının kaldırılmasında muhalefet destek vermeseydi şu an halkın özgür iradesi ile seçilen milletvekilleri büyük bir ihtimalle hapiste olmazdı. Çünkü adalet tecelli eder de sonunda yine onlar meclise geri dönerler diyebileceğimiz bir adalet kaldı mı Türkiye'de?

Demokratik seçimlerle belediye başkanı olmuş doğu illerinin belediye başkanları kayyım mahareti ile görevlerinden alındığında muhalefetin gıkı çıkmamıştı. Şimdi ise İstanbul belediye başkanı yargı kullanılarak görevinden alınacak gibi gözüküyor. Dün ses çıkarmadığı olayın aynısı bugün CHP’nin başına geldi, geliyor. Şimdi de İmamoğlu'nu yedirmeyiz diye mitingler tertip edip duruyorlar. 

Zulümde sınır tanınmayan bu iktidara bu cesareti muhalefetin suskunluğu vermiştir. Çünkü zulüm sadece destekleyenlerinden değil konuşması gerekenlerin suskunluğundan da beslenir. 

Bu suskunluğun temel sebebi hikmete dayalı olmayan bir kin ve düşmanlıktır. “Düşmanımın düşmanı dostumdur” mantığı her zaman doğru her zaman geçerli değildir. Hatta bizim böyle bir toplumu düşman veya suçlu görücü ön kabullerimiz olmamalıdır. Bizim düşman tanımımız delile ve fiile dayanmalıdır. Bir insan bir suç işliyorsa suçludur o suçu işlemeyen suçlu değildir. Bu kadar! Halihazırdaki manzara itibarıyla Türkiye'de dost, düşman ve hain yaftalamaları tamamen propagandaya ve manipülasyona dayanmaktadır. Bu tür manipülasyonlarla zalimlerin oluşturduğu düşmana düşman gözüyle bakmak onların ekmeğine yağ sürmek demektir. Muhalefet maa