“Kutile!”

Kalbi, Allah’a karşı saygıyla dopdolu olan ve O’na (cc) itaatsizlikten sakınan kimselerin tarih boyunca daima düşmanları olmuştur. Bu düşmanlar, kimi zaman karşı inançtan, kimi zaman da aynı inancı paylaşan insanlar arasından çıkmıştır. Hakk yoluna baş koymuşların değişmez kaderidir bu. 

Kibir, haset, öfke, dünyaperestlik, şöhret zaafı, hırs ve riyaya kilitlenmiş zavallı insanlar, ruhlarını şeytana kaptırdıklarından hep kendi arzularının olmasını, herkesin de kendileri gibi olmasını isterler. Sevgiye, hoşgörüye, Hak ve hukuka dayanan her hareketi kıskanırlar. İnsanların gözünde onları küçük düşürmek için her türlü algıyı, yalanı, iftirayı mübah görürler. Sınır tanımazlar zulümde. Buldukları bütün imkânlarla kibirlerini şişirdikçe şişirirler. Ruhlarını delik deşik eden nifak alametlerini görmeyip, gözlerini bürüyen kin ve nefret ateşiyle gün geçtikçe daha da saldırganlaşırlar. Kabilin açtığı yolda: “Seni (bugün de sizleri) mutlaka öldürmem, yok etmem lazım, dediğim olmazsa, istediğimi elde edemezsem!” hezeyanıyla ömürlerini harap ederler. 

Bütün bunlara karşılık, Habil gibi kendilerini iyiliğe adamış fedakâr insanlar, fenalık gördüğü insanlar hakkında daima sevgiden ayrılmayıp, elden geldiğince onlara iyilikle muamele ederler. Ta ki, bu insanca davranışlardan utanıp da ağızlarını bir daha kirletmesinler. Kin ve nefretlerinden vazgeçsinler: 

“And olsun ki sen beni öldürmek için bana el uzatacak olursan, ben seni öldürmek için sana el uzatacak değilim. Çünkü ben  Alemlerin Rabbi olan Allah’tan korkarım.” (Maide 28)

Yani ‘Beni öldürmek için kötü niyet besleyebilirsin, beni öldürme planları yapabilirsin, fakat ben senin gibi kötü niyet besleyerek, seni öldürme planına girişmem. Yalnız sen ben