Naim'in Yunan arkadaşı ne öğretti?

İlk önce 2 haber.

"Nevşehir'deki Aziz Theodoros Trion Kilisesi'nin (Üzümlü Kilise) duvarına sprey boyayla köpek resmi çizip, 'Papaz yok camiye gitti' yazısı yazdılar."

İkinci haber spor dünyasından. Birinciyle benzerliği yine farklı kimliklerin kesişimi, ama bu sefer farklı bir sonuç var.

"51 yaşındaki eski halterci Yunan Valerios Leonidis Naim Süleymanoğlu'nun ölüm haberi sonrası "Şu an kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Kötü haberi aldım ve çok üzgünüm. O benim rakibim ama aynı zamanda arkadaşımdı, söyleyecek söz bulamıyorum" dedi.

"Aslında Naim Süleymanoğlu ile geçirdiğim her an çok değerliydi. Hepsi çok özeldi. Ancak Atlanta'yı özellikle hiç unutmam. O altın, ben gümüş madalya almıştım. Madalya seremonisi öncesinde kendisine 'En iyi sensin' dedim. Naim ise bana 'Biz en iyiyiz' diye cevap verdi". Kendisiyle İngilizce konuştuğumuz Leonidis baş sağlığı mesajını Türkçe vererek 'Allah rahmet eylesin' dedi, "Sadece Türkiye için değil tüm dünya adına Naim'in ölümü bir kayıptır" diye konuştu." 

Bu iki haber belki bazı zihinlerde farklı yansımalar oluşturabilir ama benim zihnimde aynı şeyin altını çizdi.

Yerli ve milli eğitim anlayışımız bize hep "kötü"yü gösterdi. "Yunan, Haçlı, Ermeni, hain Arap, İngiliz işbirlikçisi Kürt vb." saymakla bitmez bunlar. Bugünlerde eğitim sistemi odaklı yoğun tartışmalar yaşıyoruz. Eğitimin kalitesi çok konuşuluyor, ezberci yapısı yargılanıyor, eğitimin süresi tartışılıyor, yıllarca ön kabulle doğru bildiğimiz tabular yıkılıy