O mesele konuşuldu mu?

Mağlubiyetin en katlanılmaz anı ve en dayanılmaz acısı yenilgiyi kabullenip itiraf etmekmiş. Son zamanlarda, Türkiye'ye yapılan Ortadoğu merkezli ziyaretlerden, Saray'ın çehresine yansıyan ağır ezikliğin bu kabulleniş sancısı olduğu anlaşılıyor. Dil ile itiraf etmelerine gerek yok. Tükürdüğünü yalamak işte bu! Düne kadar devlet-i aliye kibri ile avluya alınmayan ziyaretçiler, şimdi cümle kapısında binbir nümayiş ve eksiksiz devlet protokolü ile karşılanıyor. Dar alanda bu derece yoğunluk kazanan ziyaret trafiğinin hedefi belli.

Zamanında az mı “Yavaş ol yiğidim. Gençliğine aldanma. Hemen coşma, hemen deşme!” dendi ama dinleyen yok azizim! Devlet idaresinin neden genç, toy ve aklı bir karış havada budala takımına verilmemesi gerektiği insani tecrübesini biraz pahalı da olsa test etmeye devam ediyoruz. Saray ve içindekiler o kadar yüksekten düşünce, zemine çarpma katsayısını kimse hesap edemiyor. Bunlar daha iyi günler. Ortadoğu'ya Osmanlı Tebea'sı muamelesi yapmanın faturası ağır bir zillete dönüştü. Saray'ın sindirim sistemini altüst eden bu işte bu psikolojik çöküntü. 

Her geçen gün daha da kompleks bir hal alan iç-dış politikayı ayarda tutmak çoluk-çocuk işi değil. Yaşı yetmişe dayanmış ve ayna karşısında kendine bakmaya bayılan ileri yaş bunakları da aynı çocukluk kategorisine dahil. Trump'ın her gün, ekme saçlarını kafatasının üzerinde sabitlemek için özel bir ekip önünde ayna karşısında en az bir saat oturduğunu duymuş muydunuz? Aynı takıntı, Saray aynasında kendisini halife ve Ortadoğu lideri olarak görmeye bayılan devletlilerde de var.

Eski Başkan'ın günlük bildirim toplantılarına (President Daily Brifing-PDB) katılan kerr u ferr'li adamlar, Trump'ın en hayati meseleye sadece on beş dakika katlanabildiğini söylüyorlar. Turuncu saçlı Trump kalan vakitlerinde ya televizyon seyrediyor ya da golf oynuyormuş. Dünyanın