[Şerif Ali Tekalan] Güneş Doğmayınca

Bir gün sabah, bilinen zamanda güneş doğmaz. Hayat altüst olur. Herkes tarifi imkansız bir şaşkınlık içindedir. Erken işe gitmek isteyenler işe gidemezler, çünkü herkes bir şaşkınlık içinde olduğundan dolayı, hayat adeta durmuş durumdadır. Asansörler çalışmaz, metrolar kapalıdır, belediye otobüsleri gelmez. Hastalar tedavi edilemez, ameliyatlar yapılamaz. Trafik ışıkları da çalışmadığından, trafik tam bir kargaşa içindedir. Herkes, herhalde kıyamet kopuyor diye düşünür. İnsanlar, ne yapacağını bilemez şekilde, bir oraya bir buraya koşturur dururlar. Gazeteler çıkmadığı, radyolar, televizyonlar da çalışmadığı için kimse hiçbir yerden bir şekilde haber alamaz. Her çeşit sorunun hiçbir cevabı yoktur. 

Böyle bir durumun hayal bile edilmesi insanın altüst olmasına, tansiyonunun yükselmesine sebep olur. Fransız yazar Andre Dahl, "Güneş Doğmayınca’’ adlı romanında böyle bir durumu hayal eder ve sonra da olacakları romanı boyunca anlatır ve bu tarifi imkansız kargaşa devam eder gider. 

Tarihte de halen günümüzde de, benzeri kıyamet senaryoları ile ilgili buna benzer, romanlar yazılmış tiyatrolar oynanmış, filmler çevrilmiş, yapılmaya da devam edilmektedir.

Hayatın akışı içinde, gerek insan vücudunda gerekse tabiatda cereyan eden hadiselere bu bakış açısıyla bakıldığında, insanın aklına aynı hayret ve korku düşünceleri gelir. Dokuz ay on günlük hamilelik döneminden sonra, çocuk doğar, bebeklik, çocukluk, gençlik, olgunluk ve yaşlılık dönemlerini geçirir. Ortalama 90 yaş civarında da insan ölür. Bu süreç ve devreler bazı istisnalar hariç, insanoğlu var olduğu günden beri aynen devam etmektedir. 

Hamilelik dönemi uzasa bebek rahimde ölebilir, anomaliler meydana gelebilir. Bebeğin yürümeye, konuşmaya, kendini beslemeye başlaması gibi faaliyetler de belli za