Ali Açıl safiyetinde ve derin itimadında...

         Menkıbeye göre, bir vâiz, İstanbul’da  “Muhterem cemaat, eğer tam bir itikat ve Allah’a itimadla, Bismillahirrahmanirrahim deyip denizin üzerine gitseniz üzerinde batmadan yürüyüp gidersiniz!..” demiş. Bu nasihatı can kulağıyla, derin bir iman ve itikadla dinleyen halktan bir hamal artık İstanbul’da Anadolu yakasına geçmek için kayığa binmeye gerek duymaz, kestirmeden su üzerinden yürüyüp geçer. Bir gün teşekkür için bu vâiz efendiyi evine davet eder.  O da davete icabet için hamalla deniz kenarına kadar gelirler. Vâiz,  “Hani evladım kayık? Karşıya neyle geçeceğiz?” der. O da gayet sâfiyâne,  “Hocam siz vaazınızda Besmeleyi çek denizde yürü git, demiştiniz ya… İşte öyle gideceğiz!..” der. Hoca  “Hadi sen bir yürü hele” der. Hamal gayet rahat yürümeye başlar… “Evladım sen yürümene devam et… Senin itminan tam imiş!  Ama ben o seviyede değilim, gelemem; batarım” der. Bu bir menkıbe, böyle bir şey mümkündür olmuş da olabilir, olmamış da. Kıssa, hisse içindir… Ama Ali Açıl Ağabeyin sâfiyeti ve kerametvârî halleri gerçektir. Çünkü o, derin bir itikad ve itimadla vaadlerini hep yerine getiriyordu.

         Ali Açıl Ağabeyin babası bir ziraat profesörü idi. Kendi döneminin materyalist anlayışı içinde tek tük imanlı bilim adamlarındandı. Oğlu Ali Açıl’ı da öyle imanlı yetiştirdi. Ali Ağabey, Ankara’da liseden sonra bir fakültede okuma hakkı kazanmıştı ama o zamanlar üniversiteler sağ-sol çatışmalarından, kurtarılmış bölgelerden dolayı tahsil imkanının hemen hemen ortadan kaldırılmış bir halinin yaşandığı bir kısırlık içindeydi. Onun için Ali Ağabey, İstanbul’da ticaretle meşgul olan  akrabalarının yanına geldi. Ticaretle meşgul olmaya başladı…  İşleri iyi gidiyordu. Fakat o çocukluğunda gittiği bir Cuma vaazında hocadan şöyle bir söz duymuştu: “Bu mal senin değil; Allah’ın.”  Bu söz hep zihninde çınladı onun  için. Cenab-ı Hakkın sevkiyle “Rabbime karşı ayıp