Ebrehe ordusundan Nebi bakıcılığına

         Kolayıma geldiği için VUSLAT  isimli  kitaptan kısmen bazı tasarruflarla aktarmak istiyorum:

         Ümmü Eymen Validemizin asıl ismi BEREKE’dir. Fil olayında Habeşistan’dan çıkıp anne babası ile Ebrehe’nin ordusuna dahil olmuştur. Ordu Ebabil tayyarelerinin attığı bomba tesirli ufacık taşlarla perişan olunca, anne babasını kaybetmiş, yapayalnız kalmıştır. Sonunda Abdülmuttalib’in hizmetçisi olmuştur. Hz. Âmine’nin hamileliğinin doğumu yaklaşınca da bu câriye ona hediye edilmiştir. Efendimizin doğumundan itibaren de ona bakıcı olmuştur.

         Hz. Âmine’ye Cenab-ı Hak sevgili eşi Abdullah’tan tek bir hatıra Muhammed’ini vermişti. Öyle bir evlat ki, Hz. Âmine, seyretmeye doyamıyordu. Biricik evladı büyüyüp altı yaşına geldiğinde Ümmü Eymenî de yanına alıp beraberce dayılarının Hz. Abdullah’ın kabrini ziyarete gittiler. Bir ay kadar orada kalıp sonra dönüş yolunda gelirken, Ebva denilen mevkide Hz. Amine hastalandı. Hz. Âmine oğluna sarılıp:  “Oğlum ben çok hastayım” dedi. Oğul da  “Anneciğim nedir hastalığın?”  deyince “Ölüm hastalığı!..” dedi.  “Babamın tutulduğu hastalıktan mı?”  deyince de “Evet  oğlum babanın hastalığı” deyip doğruldu ve  sanki derman gelmiş gibi konuşmaya başladı: “Evladım Allah seni mübarek kılsın… Eğer rüyamda gördüklerim doğru ise, Allah seni bütün varlığa gönderecektir. Beklenen Nebi sen olacaksın. Ölüyorum ama ismin bâki kalacaktır. Çünkü temiz bir çocuk dünyaya getirdim, en hayırlı olanı arkamda bırakıp gidiyorum” deyip tekrar sarıldı. Sonra kolları yavaş yavaş gevşemeye başladı, gözleri kapandı, nefesi tükendi. Bu mübarek evlat artık  tek başına kalmıştı.

         Ümmü Eymen o zaman on yedi yaşındaydı. Artık Ümmü Eymen o yaşta sanki küçük bir anne olmuştu. Evet böylece  Ebvâ