Eliyle, diliyle veya kalbiyle...

         Efendimiz’in (S.A.S.) ifade buyurdukları gibi, bir kötülüğe  gücü yetiyorsa insanın eliyle, engellemesi yetmiyorsa diliyle, onu söylemeye de cesareti yoksa, hiç olmazsa kalbiyle karşı çıkması, buğz etmesi gerekir ki, bu bile imanın en zayıf noktasıdır.

         Bazı zamanlarda bir söz, hatta bir tavır insanı, âlâ-yı illiyyine de çıkarır, esfel-i sâfiline de indirir.

         İslâm Ansiklopedisi programında haddi bilmez birisi kalkıp sünnî bir âlim ve Müslüman bir grubun rehberine hakaret edip “sahte peygamber”  diyor. Yani tiranlık yapıp “kâfir” diyor. Orada M. Fethullah  Gülen Hocaefendi’yi yakından tanıyan, hem Diyanet İşleri  Başkanlığı yapmış olanlar ve meşhur âlimler var ama hepsi de dilsiz şeytan kesiliyorlar. Sussalar, hiçbir şey demeseler bile hiç olmazsa, orayı terk edip gitmeleri gerekirdi. Üç dört tanesi böyle yapsaydı. Daha sonra yapılan zulümlerin ve gaddarlıkların önüne geçmiş, ellerine kelepçe vurulup, hâmile halleriyle hapse atılıp işkenceye tâbî tutulanların, hapislerde çürümeye terk edilen çocuk ve hastaların önü alınmış olabilirdi en azından… Hepsi birden bu densizliği alkışlayınca, zalimin, gaddarlık duygularının iştihasını da açmış olmak, günahlarına ortak oldular. Yani fâni dünyanın, fani çıkarları için Bakara Suresinin 174-175 âyetlerinde ifade edildiği üzere, karınlarını ateşle doldurmuş oldular. Fâni dünyanın fani menfaatleri uğruna böyle bir sefilliğe düşmeye değer miydi?

         Evet, azgın nefislere, şeytan ordusuna iltihak edenlere hiç kimse hesap sormazsa, vicdanı da sönmüşse düşeceği esfel-i sâfilin gayyası bellidir…

         Artık makam sevdalısı bir vali düştüğü gülünç durumun farkına varmadan, zulümden kaçarken annesinin kucağında denizde boğulup şehit olan bir yavruya “Terörist bebek”  diyebiliyor. K