Gözyaşları içinde bir şahitlik

Mü’minler bir vücut gibidir; bedenin bir uzvu rahatsız olursa, diğer azalar da uykusuz kalır, onun ızdırabını duyar.

(Buhârî, Edeb 27; Müslim, Birr 66)

Haftalardır duyuruları yapılan International Journalists Association’ın (IJA) tertip ettiği dayanışma programını gözyaşları ve ümit duyguları içinde izledim. Evet bu belki bir dayanışma çağrısıydı belki ama karşılaştığım şey çok daha derindi. Âdeta  bir hakikatin yeniden görünür hâle gelişi, bir mefkûrenin kalpler arasında yeniden tınlayışıydı.

IJA, içlerinde farklı âidiyetlerden, farklı ülkelerden gazeteci ve medya mensuplarının da olduğu, kamu yararı statüsüne sahip bağımsız, kâr amacı gütmeyen profesyonel bir sivil toplum kuruluşu. 

Program ilerledikçe yüreğim titredi. Sürgünlerde büyüyen çocukların sesi, vatan hasretiyle yanıp tutuşan anaların bakışı, zindanlardan çıkmış insanların vakur duruşu… Her bir gazeteci adeta sabırla yoğrulmuş bir hizmet yolculuğunun yaşayan şahidiydi adeta. Her biri tarihin doğru tarafında durmanın mahiyetini anlatıyordu bize. Ve her biri, senelerdir yok edilmeye çalışılan bir topluluğun her türlü zorluklara rağmen hâlâ diri olduğunun işareti  gibiydi.

Ama beni en çok etkileyen şeylerden biri, bu programda bir masa etrafında toplanan insanlar arasındaki derin saygı ve olgunluktu. Bazısı Hizmet’ten, bazısı farklı müktesebattan… Fakat hepsinde ortak bir duruş vardı: Zulme karşı söz söylemekten çekinmeyen, hakikatin tarafında olmayı onur bilen bir vicdan birlikteliği…

Ve daha da önemlisi: Hizmet’ten olmayanlar, Hizmet’e gönül verenlerle aynı masada oturmakta bir beis görmediler. Zira orada bağ, sadece bir mensubiyet bağı değil; zulme karşı duranların ahlâkî ve vicdanî bağlarıydı. Sistemli olarak itibarsızlaştırma ve linç kampanyalarına maruz bırakılmış bi