Hocaefendinin ardından

Üstad Bediüzzaman Hazretleri, büyük baskılara, maddî-manevî işkencelere karşı, artık dayanamayıp şunları söylemek zorunda kalmıştı: “Beni öldürdükten sonra yaşayamayacaksınız! Kahhar bir el ile cennetiniz ve mahbubunuz olan dünyadan tardelip ebedî zulümâta çabuk atılacaksınız! Arkamdan, pek çabuk sizin nemrutlaşmış reisleriniz yanıma gönderilecek. (…) Ben rahmet-i İlâhiden ümit ederim ki, mevtim, hayatımdan ziyade dine hizmet edecek ve ölümüm başınızda bomba gibi patlayıp başınızı dağıtacak!” (Yirmi Dokuzuncu Mektup-Altıncı Kısmın Zeyli, En son bölüm)

Vefatından bir hafta önce M. Fethullah Gülen Hocaefendi kaldığı yerden yanımıza kadar gelmişti. Ondan önce de üç defa gelmişti. Her gelişinde biz onu daha iyi görüyorduk. Daha çok yaşar diye ümit ediyorduk. O her gelişinde, dualar ediyor, helallikler diliyordu. Anlayamadık ki, o vedâlaşmaya geliyormuş! Arkadaşlara da öyle aktarıyorduk. Vefatı gerçekten bizim için sürpriz oldu.

Şu anda dünya Hocaefendinin haberleriyle çalkalanıyor. Hep müsbet yönde, dünya medyasının meşhurlarında haberler yorumlar çıkıyor çok şükür…

Hindistan’daki İslâmî cemaatlerin ileri gelenleri sohbetlerinde, vaaz ve hutbelerinde hep Hocaefendi üzerinde konuşuyorlar. Bu Hizmet düşmanlarını çok rahatsız etmiş ki, “Sizden beklemiyorduk” diye sitemli haberler göndermişler…

Amerika’da Amerikalı beyaz imamlardan cemaatlerine Cuma hutbesini uzun uzun tamamen Hocaefendiye tahsis edenler var.

Emre Uslu’nun bir twette özetlediği “Gülen’in cenazesinde neler görüp neler görmediğini” çok isabetli bir şekilde ortaya koyuyor:

Evet bir tören için bir başlık atılacak olsa: “Vakur, İnsanların Hüzün Geçidi” denilebilir.

“Gelen 20 bin kişi bilinçsiz halk yığınları değil, sanki hepsi Gülen’in rahle-i tedrisinden geçmiş disiplinli öğrenciler gibiydi.

“Cenaze namazı için kim öne çıkacak diye merakla baktım. Doğrusu orada öne çıkma yarışı olur, cenaze merasimi şova dönüşür mü diye merak ediyordum. Öne çıkan şey cemaatin şahs-ı mânev