Karadeniz’in incisi Kırım

Geçen hafta sonu 27 saatlik bir tren yolculuğu ile Moskova’dan Kırım’a gittim. Kırım’a ve Rusya’nın Ukrayna sınırına yakın 10 bölgesine uçak seferleri bir yılı aşkın süredir, güvenlik nedeniyle yapılmıyor. Tren, otobüs ve özel araç ile gitmek ise serbest. Özel araçlar Kırım Köprüsü’nün her iki tarafında sıkı kontrolden geçiriliyor. 

İşin açıkçası iki yıllık pandemi süreci ve Ukrayna ile Rusya arasındaki savaşın başlamasından sonra Kırım’da yaşanan gelişmeleri ve değişiklikleri merak ediyordum. Önceki yıllar, ya Yalta Konferansı ya değişik etkinlikler nedeniyle gitmek nasip olmuştu. 

Yol boyunca Rusya’nın farklı yerlerindeki karlı arazilere nispeten Kırım’da buğday tarlaları artık yeşermişti. Ağaçlar ise bugün yarın bahar havasına dönmek üzereydi. Güzergah gereği Simferepol, Canköy ve Armiyans şehirlerini gördüm ve halktan sıradan insanlarla konuşma imkanım oldu. Tren istasyonuna yakın bir pazarda “çiğ börek” (bir çeşit gözleme) satan Kırım Tatarı olduğunu söyleyen Aygül isimli satıcı “biz çok azaldık” diyor. Tahminlere göre Kırım’ın nüfusu şimdi 2 milyon civarında ve yüzde 63’ü Rus, yüzde 22’si Ukraynalı, yüzde 9 Kırım Tatarları ve diğer halklardan oluşuyor. 

Kırım’ın yerel yönetim başkenti Simferepol’e trenle ulaştıktan sonra diğer seyahatler hep otomobille oldu. Yol boylarında ve şehir merkezlerinde polis ve askerlerin birlikte güvenlik sağladığı çok noktalardan geçtik, fakat bizi hiçbir yerde durdurmadılar. Aracı kullanan Kırımlı Elmar bey, “nadir durduruyorlar” dedi. Sonrasında, “aslında Kırım geneli sakin, sadece kuzey taraflarda, Ukrayna ile adanın birleştiği yerlerde kontroller fazla. Birde askeri yoğunluğun ve donanmanın olduğu Sivastopol taraflarında dışarıdan gelen araçlara kontroller yapılıyor. Simferepol, Bahçesaray ve sahil şeridi çok sakin ve hayat eskisi gibi devam ediyor” dedi.