Kudüs'ü bekleyen son Osmanlı askeri

1917 baharı…

Baharın geleneğine uyarak toprak kabarıyor, tabiat canlanıyordu. Kırlarda çiçekler açıyor; arılar, kelebekler uçuşuyordu. Ama bereketli Filistin topraklarında hazan rüzgârları esiyordu. Sanki her tarafta cenaze marşı çalıyor, insanlar sokaklarda ölü gibi yürüyorlardı. Her şey büyük bir fırtınanın habercisi gibiydi…

Birinci Cihan Harbi başladığı günden beri yabancı devletlerin uçakları kutsal toprakların üzerinde özgürce uçuyordu.

Mehmetçiğin kahramanca savunmasına rağmen Gazze düşmüştü. 

Düşman orduları Kudüs’e doğru ilerliyordu.

Kudüs, Osmanlı Devleti’nin son karakoluydu. Burası düştüğünde artık dayanabilecek cephe kalmayacaktı.

Kudüs cephesi tıpkı Çanakkale cephesi gibiydi. Hemen her milletten, her dinden insan hem de cephenin her iki tarafında savaşıyordu.

Osmanlı hatlarında Avusturyalı, Macar, Ermeni, Bulgar ve Alman askerler vardı. Bazıları Yahudi, pek çoğu Hristiyan’dı.

Gazze düştüğünde aslında Kudüs’ün de kaderi belli olmuştu.

Alman subaylarının da yer aldığı Türk ordusunun hali içler acısıydı.

Kış bastırmıştı.

Siperdeki askerin üzerinde neredeyse üniforma bile yoktu. 

Cephaneleri tükenmiş, kumanyaları kalmamış ve cephede yarı aç yarı tok savaşmak zorundaydılar. 

Ve 1917’nin son günleri...

başında İtilaf devletlerinin ordusu Kudüs kapılarına dayanıyor.

Kahraman Osmanlı askerleri tarafından Kudüs savunmasının son savaşı 5-9 aralık tarihleri arasında Zeytin Dağı eteklerinde ve Samuel Peygamber’in türbesinin bulunduğu tepede oluyor.

Akşam üzeri şiddetli b