MÜRŞİT

Balkondan gün batımını seyrediyorum.
Gökte katar katar turnalar, kızıl ufuklara doğru uçuyor.
Sesleriyle kasaba sakinlerini selamlıyorlar.
V şeklinde ikişerli sıralanmışlar; en öndeki tek başına uçuyor.
Rotayı o belirliyor.
Turnalara o yol gösteriyor.
Öyle ahenkli kanat çırpıyorlar ki, pırıl pırıl gökyüzünde muhteşem bir tablo oluşturuyorlar.
 Seyri doyumsuz olan allı turnalar gözden kaybolunca odama geçiyorum.
 Masamın üstünde duran postadan yeni gelen paketi açıyorum.
Bir kitap…
“Mürşid: Sonsuzluktan Haber Veren Adam.’’
Yazarı tanıdık biri: Mehmet Yavuz Şeker.
Amerika’ya her gittiğimizde, Hocaefendinin yanında görürdüm onu.
Yüzüne yerleşen tatlı bir tebessümle, ‘’Hoş geldiniz.’’ derdi.
Kampın bütün ruhaniyetini sanki omuzunda taşıyormuş gibi, ağır ağır konuşur; ağır ve sakin adımlarla yürürdü.
Derviş ruhlu biriydi.
Roman, bir aşk hikayesiyle başlıyor.
Seküler bir dervişin kaleminden bir aşk romanı okumak hiç aklıma gelmezdi.
Kitap, bir aşk ve bir hidayet romanı olmasına rağmen, hüzün bir fon müziği gibi, kitabın başından sonuna kadar yer yer ağırlaşarak, yer yer yükselerek, ‘’sonsuzluk senfonisi’’ tadında sürüyor.
Bunda, yazarın romanını hapishanenin taş duvarları arasında yazmasının, eşine ve çocuklarına olan özlemin de etkisi olduğunu düşünüyorum.
Zordur ayrılıklar.
Roman kahramanları Marsel ve Zehra…
Bu iki genç Sorbonne Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde okurlarken birbirlerine ilgi duymaya başlıyorlar.
Marsel, etrafındaki insanlara yardım etmeyi seven, iyi kalpli, zeki ve bir o kadar da yakışıklı bir genç.
Zehra, Cezayirli. Dindar bir ailen