Mutlu Yarınlar İçin El Ele

Mutlu Yarınlar İçin El Ele
Arabamız ıslak yolda bir sevinç dalgası gibi ilerliyor.
Her bir varlıkta Miladi yılla üç ayların el ele tutuşarak yeni bir yıla girmelerinin sevinci var.
Yağmur şıpırtılarıyla, rüzgâr uğultularıyla, deniz dalgalarıyla, kuşlar kanat çırpışlarıyla kendilerince o sevince katılıyor.
Bu, kim bilir kaç asırda bir oluyordur.
Belki de bir ilktir.
Elbette 33 yıl arayla birbirlerinin yakınından geçiyor, selamlaşıyorlardı.
Lakin bu sene önce kucaklaştılar, sonra el ele tutuşarak yürüdüler yarınlara.
Arabamız tek katlı büyükçe bir evin önünde duruyor.
İçeri girdiğimizde bir de ne görelim?
Herkesin tatil için bir yerlere gittiği bu mevsimde bir grup öğrenci tabiatın bu müstesna köşesinde kitap okumak için bir araya gelmişler.
Öğrencilerle tek tek tanışıyoruz.
Başlarındaki rehber ağabeyleri bu okuma kampımızın konusu “Hocaefendi” diyor.
“Bize onu anlatır mısınız?”
“Onu anlatmak çok zor.” diyorum. ‘‘Dünyaya sığmayan hayalleri vardı onun. O bir barış, bir sevgi insanıydı. O bir sesti, buhranlar içinde bunalan dünyamıza bir nefesti.
Onun en büyük arzularından biri Doğu ile Batı’nın kucaklaşmasıydı. Yani bu kamplarda, sizin aranızda Joseflerin, Davidlerin de olmasıydı.
İnsanların kardeşçe ele tutuşarak yarınlara yürümelerini istiyordu.
1966’da İzmir’e geldiğinde daha yirmi yedisindeydi.
Asi rüzgarlar vardı İzmir’de.
Her bir şeyi kökünden sarsan rüzgarlar.
O fırtınalara direnmeyi seviyordu.
Kestanepazarı Kur’an Kursu’ndaki birkaç talebe ile başlıyor işe.
Geceleri yatakhaneleri dolaşıyor, onların üzerini örtüyor.
Kendisi, avludaki