Namaz Sergüzeştisi

Namazla olan dostluğumun başlangıcı, on dört yaşlarıma dayanır. Tabii ki öncesinde de namaz kılmışlığım vardı, ama “Günde artık beş kez görüşsek iyi olur” diye aramızda sözleştiğimizi hatırlıyorum. İlk zamanlar tam buluşma saatlerine riayet edemedim, ama sonrasında aramızdaki dostluk bayağı ilerledi. Gün geldi, kimseyi görmesem de sevgili dostumla görüşmelerim bana yetti. Bazen onu çok ihmal ettim, bazen adeta geçiştirdim. Bazen de su gibi, hava gibi geldi bana; bunalmış dünyamın imdadına bir itfaiyeci gibi yetişti. Ama vefalı olan hep o oldu; beni ne terk etti ne de bana darıldı. İstanbul’un en güzel mabetlerinde çok kaçamaklarımız oldu.

 

Namazdı gençlik yıllarımın iffet limanı. Bir günaha gideceğimde karşıma bütün ihtişamıyla çıkıp, “Burası çıkmaz sokak” deyip kollarını makas gibi açtı. Ümitsizliğe düşecek oldum, hayatın bazı engelleri ağır geldi karşıma; yine sevgili dostumdu beni bana bırakmayan. Gün geldi, hadiselerin yüzü karardı. O yine ötelere ait edasıyla karşıma dikildi ve “Bu da geçer Ya Hu” diye fısıldadı kulağıma. Buluşmalarımızın zamanı belliydi ama yeri değişebiliyordu…

 

Moskova gibi dinin ruhuna uzak bir şehirde altı yıl yaşadım. Namazla olan dostluğum burada daha da ilerledi. Bana adeta çelikten bir kale oldu. Muhafızım oldu ve kalbe gidecek düşmanlara vize sordu; beni benden çok düşündü. Karanlık gecelerimi aydınlattı; bu coğrafyada dökülen gözyaşlarının biricik şahidi oldu, sessiz sessiz…

 

Uzun seyahatlerde, karanlık gecelerde, neşeli günlerde, bayramlarda hep yanımda oldu.

 

Afrika gibi kara incilerin kıtasında bir güneş gibi parladı ve ışık oldu yoluma. “Bu coğrafyanın kaderi sadece sömürge olmak değil; kendi kimliğini ve ruhunu kaybedenlerin kendi kendilerine yazık etmesi” dedi bana, kulak verdiğimde dostuma. Namaz, vefalı dostlarına hem dünya hem öteler adına birçok sırlar verir. Ayrıca korkulu anlarda kahramanca yanınızda duran, gözüpek bir savaşçıdır.

Namaz, göklere yükselen ve yükselten bir helezond