Sessiz Bir Çöküş

Hayatın anlamı ve ciddiyeti sanki usul usul elimizden kayıp gidiyor. Bir zamanlar insanı ayakta tutan değerler, uğruna mücadele edilen idealler, yerini geçici heveslere ve yüzeysel uğraşlara bırakmış gibi görünüyor. Bugün pek çok insan için hayat, derinliği olan bir yolculuktan ziyade kısa süreli bir oyuna, anlık bir eğlenceye indirgenmiş durumda.

Oysa hayat, sadece vakit geçirmek için verilmiş bir sermaye ve armağan değildir. İçinde sorumluluk, anlam arayışı ve hakikatle yüzleşme gibi ağır ama kıymetli yükler taşır. Ne var ki çağın hızına kapılan insan, bu yükleri taşımak yerine onları görmezden gelmeyi tercih ediyor. Eğlenmek, oyalanmak ve kaçmak; düşünmekten, sorgulamaktan ve derinleşmekten daha cazip geliyor.

Daha da düşündürücü olan ise, bu yüzeyselliğin zamanla başka bir boyuta evrilmesidir. Hayatın bir oyun gibi algılanması, kimi zaman aldatmayı sıradanlaştırmakta, hatta yok etmeyi bile meşrulaştıran bir anlayışın kapısını aralamaktadır. İnsan, anlamdan uzaklaştıkça sadece kendine değil, çevresine de zarar verebilecek bir savrulmanın içine girebilmektedir.

İnsanların çoğu, artık insan kimliğini taşıyamayacak hâle gelmiş gibidir. Yapılanlar, “Bu da yapılır mı?” dedirtecek sınırları çoktan aşmış; geçmişin en ilkel kabul edilen toplumlarını bile aratır hâle gelmiştir. Oysa bizler, bilgi çağının insanı olmakla övünürken, insanlığın özünü geride bırakıyor olabilir miyiz?

Bugünün insanı, adeta yol kesen bir eşkıya misali şehre inmiştir. Fakat bu eşkıya, eski zamanlardaki gibi dağ başlarında değil; modern hayatın en konforlu alanlarında yaşamaktadır. Artık eşkıya dağda değil; yatta ve kattadır. Kılık değişmiş, yöntemler incelmiş, ama öz aynı kalmıştır: çıkar uğruna başkasını görmezden gelmek, hatta yok saymak.

Belki de asıl mesele, hayatın ne olduğundan çok bizim onu nasıl gördüğümüzdür. Onu basit bir eğlence olarak mı yaşayacağız, yoksa ciddiyetini ve değerini fark ederek mi? Bu sorunun cevabı, yalnızca bireysel değil, toplumsal geleceğimizi de belirleyecek kadar önemlidir.

Çünkü hayat, hafife alınamayacak kadar gerçek; kaybedildiğinde geri getirilemeyecek kadar değerlidir. Ve insan, ancak insanlığını koruyabildiği ölçüde gerçekten insandır.