Sevimli kaçaklar

Sene 1978 veya 1979. İzmir’de, ortaokul ve lise öğrencilerinin kaldığı Bozyaka yurdunun müdürüydüm. Aynı zamanda yurda yakın bir caminin imamlığını yapıyordum. Fethullah Gülen Hocaefendi de bu yurtta kalıyor ve yurtta kalan öğrencilerle ilgileniyor, kendi derslerinin dışında, İslami açıdan onların anlayacağı şekilde onlara kurslar veriyordu.

 

Yurt, çok disiplinli ve temizdi. İzmir’deki iş adamları abilerimizden oluşan vakfın ve yurdun mütevelli heyeti ,öğrencilerin ihtiyaçlarıyla ve binanın bakımı ve ihtiyaçlarıyla ile ilgileniyorlardı. Bu yurt, neredeyse bu açıdan bir ilk olduğu için, başta İzmir’in diğer semtleri olmak üzere Türkiye’nin değişik şehirlerinde aynı duygu ve düşüncelerle açılmaya çalışılan yurtların bir rol modeli görevini üstleniyordu. Bu görev, yıllarca devam etti. Liseyi bitiren gençler, Türkiye’nin değişik yerlerindeki üniversiteleri de bitirdiler.

 

Bir yandan kendi işleri, diğer yandan da hizmet hareketi ile ilgili yapılması gerekenleri, aynen yurdun mütevellisi olan insanlar gibi gerçekleştirmeye çalıştılar. Böylece, ülkemize, insanlığa yararlı çok değerli ve güzel nesiller yetişti.

 

Yurtta, sadece İzmir içinden değil değişik şehirlerden gelen öğrenciler de vardı. Yurdun açılışından sonraki ilk yıllarda, diğer şehirlerden gelen üç öğrenci, yurttan kaçmışlardı. Okullar tatil olmadığı için, otobüs garajında bunları gören bir tanıdık, bunlara nereye gittiklerini sormuş, onlar da memleketlerine gideceklerini söylemişler. Bu insan da onların yurttan kaçtıklarını anlamış ve bir şekilde onları meşgul ederek yurt müdürü olarak beni aramıştı. Ben de gittim, bu öğrencileri yurda getirdim. Onlara nasihat ettim. Bir ihtiyaçları olup olmadığını sordum. Onlar özür dilediler, okula gitmeye ve yurtta kalmaya devam ettiler.<