Şu ihlaslı dayanışmaya bakın...

Bir akşam Üstad’ı, Hüsrev Ağabeyi, Bekir Beyi hükümet binasına götürüp sorguya çekiyorlar.

O akşam hiçbir şeyden haberi olmayan Lütfü Ağabeyimiz, çoğaltmak istediği Risaleler ile ilgili  yazısını yazamıyor. Asabî bir sinirliliğinin içine giriyor. Tekrar yazmaya başlıyor, mürekkep dökülmüyor. Tevbe istiğfara ve salavat getirmeye yöneliyor. O gece rüyasında Üstad’ın Atabey’in Zergendere Mescidinde olduğunu öğrenip ziyaretine gidiyor. Tesadüfen karakol  görevlisi peşine takılıp câmiye giriyor. Üstad ve cemaat “Lâ ilahe illallahü Vahdehû lâ şerike lehû…” yü okuyorlar. O görevli “Ne yapıyorsunuz böyle” diyerek, içeriye tükürüyor. O anda Üstad da ona “Git yanımızdan pis!” diyerek onu kovuyor. Orada  Hasan ismindeki bir adam orada bulduğu kasatura ile o görevlinin sağ ve sol omuzlarına vuruyor. Bu yanlış müdâhâle Hizmetin düsturlarına uymuyor. Ama bunu görünce bütün düşmanlar “Başımıza belâ bulduk! Bizden Hocanın (Bediüzzamanın) yanına kimse  gitmez. Yalnız Ethem Çavuş gider, onu gönderelim de yalvarsın, yakarsın. Biz bir daha ona bir şey yapmayacağız!.” diyorlar…  Lütfi Ağabey, öbür gün bu rüyayı Hâfız Ahmed Ağabeye anlatıyorlar, o da gidip Üstad Hazretlerine söylüyor.

Bu mektuba iki tane hâşiye düşen Üstad Hazretleri, Birinciside: “Hayret verici bir durum ki: O gece Keçiborlu’da bulunan Ethem Çavuş herkesten evvel o hâdiseden müteessir olarak imdadına gelmişti.” diyor.

İkinci Hâşiyede de şöyle diyor: “Garip ve lâtif bir tevafukâttır ki: Isparta’da Cumartesi gecesinde başıma gelen gayet sıkıntılı bir hadiseyi, sekiz sene tam bir sadâkatle, hiç gücendirmeden, bana hizmet eden Sıddık Süleyman aynı zamanda, benim gibi aynı sıkıntıyı çektiğinden ve sebebini de bilmediğinden Isparta’ya pazardan evvel geldi. Sıkıntısının mânevî sebebini de anladı. Sıddık Süleyman’ın ne kadar selîm bir kalbi bulunduğu malumdur.

“Hem aynı gecede has talebelerin içinde Küçük Lütfü, gönderdiği bu mektupta, anlattığı rüyayı ve sıkıntıyı görüp, aynı sıkıntıma iştirak ve az bir tabirle aynı vaziyetimi müşahede ediyor.

“Elhâsıl: Süleyman’ın selim kalbi, Lütfü’nün lâtîf ruha imdadına koşmak istemişler. Demek ki, Risale-i Nur’un talebelerinin ruhları birbiriyle alâkadardır. Cesedleri ayrı ayrı, farklı farklı olsa da, ruhları, bir ve beraber hükmündedir. Allah’a hamdolsun ki, bu da Rabbimin fazlından ve lütuflarındandır.

“Süleyman Rüşdü namındaki kardeşimiz, bu hadise gecesinden evvel, sabahleyin bana ve Bekir Beye dedi ki: ‘Bu gece bir rüya gördüm. Bu rüyada siz Üstadımı vâlinin makamında vâli olarak gördüm. Etrafınızda hükümet adamları bulunuyordu. Elinizde bulunan küçük bir kâğıda not almışsınız, nutuk söyleyecekmişsiniz. Sonra bir daha gördüm ki, Üstadım siz, Bekir Bey ve Hüsrev bir faytona binmişsiniz, hükümetten eve geliyordunuz’ dedi. O sabahın  akşamı, hükümet dairesinde aynı hâl vuku bulmuş, faytonda aynı kimseler bulunup selâmetle eve dönülmüştür. Sorgulama makamında söylenen sözler tam yerinde olduğu için nutuk suretinde ona görünmüş.

“Hem Hafız Ali, aynı gecede, bana olan hücumu ve suikastı kendine karşı görmüş. Sabahleyin başındaki kasketinin siperliğini dikmiş, tâ hücumdan kurtulun.

“Elhâsıl: Risale-i Nur’un talebelerinin şahs-ı mânevisi, kerâmete benzer şekilde, bir hassasiyet gösteriyor ki, Hafız Ali ulvî sadakatiyle, Sıddık Süleyman selim kalbiyle, ikinci Süleyman Rüşdü müstakîm aklıyla Küçük Lütfü Lâtîf nuruyla / ruhuyla Üstadlarının imdadına mânen koşmuşlar, sıkıntısına ortak olarak hafifletmeye çalışmışlar.”

Şimdi yaşadığımız bu sıkıntılı süreçte de, bakıyorum Hocaefendinin, talebeleri, yakınları ve dostları da gördükleri rüyalarla benzer halleri yaşıyorlar. Eğer bir gün o rüyalar kitap haline getirilirse ciltler halinde binlerce sayfayı geçeceği muhakkaktır.

Yani, nasıl ki  kurşunlar tuğlaları birbirine lehimlenmiş sağlam duvarın dimdik ayakta durduğu gibi, Hizmetin ihlaslı elemanlarının daha doğrusu ihlaslı ırgatlarının da herkesi takdir ve hayranlığa sevk eden öyle sağlam  bir duruşu vardır.