[ Analiz ] Gergerlioğlu ve kadın protestolarının ardından

Hepinizin malumu, son yıllarda dünya konjonktüründe bir takım sosyal ve siyasi gelişmeler yaşanıyor. Örneğin, dünya genelinde zorla yerinden edilen insan sayısı rekor bir artışla 100 milyona yaklaştı. Tiranların tehditlerine karşı bireyler ve ulus devletler kendi tedbirlerini alma yolunu seçti. Küreselleşme ile diyaloğun artacağını ve sınırların kalkacağını umuyorken bir de baktık ki karşı setler örülüyor. İlim, irfan ve sevginin dört bir tarafa yayılacağını hayal ederken kötülüğün ve bencilliğin sınır tanımadığına şahit olduk.

Türkiye’de yaşanan hadiseler hayatlarımıza yön verirken mağdurlar açısından batı dünyasına entegre olmayı zorunlu kılıyor. Bir yandan yaralarımızı sararken diğer yandan yeni bir kimliğin inşası gibi zorlu süreçlerin içindeyiz. Üstüne, mağduriyetlerimizi anlatmak ve aramızdaki birliği yeniden tesis etmek gibi önceliklerimiz var. Tüm bunlar yaşanırken, yetiştiğimiz kültür ortamının etkisiyle -çoğumuz itibariyle- halen geleneklere bağımlı haldeyiz. Oysa sosyal medya devrimi sayesinde iletişim ve bilgi paylaşımı anlayışımız 10 yıl öncesine kıyas bile edilemez. Bulut teknolojisi ve mobil uygulamalar baş döndüren bir hızla yaşama ve iş yapma biçimimizi yeniden dizayn ediyor.

Gelinen coğrafyalarda yaş, cinsiyet ve etnik kökene bakılmaksızın girişken, açık fikirli, şeffaf ve üretken bireylerin nasıl ödüllendirildiğini ve toplumu yükselttiğini görüyoruz. Türkiye ve benzeri üçüncü dünya ülkelerinde halen mümkün değil; ancak fikir özgürlüğünün olduğu batı ülkelerinde sesini duyurmanın yolu ürkek ve cılız bir duruşla başkalarına ait hikayeler anlatmak yerine kimliğini ve cesaretini ortaya koyup bireysel insiyatif almaktan geçiyor. Halbuki biz, erkeğin ve grup liderinin baskın olduğu, liyakatten ziyade tayinle iş gören, bireysel girişim yerine hiyerarşiden gelen bilgi ve yönlendirme ile cemaat halinde yol yürümeye alı