[Abdullah Aymaz] Cepheyi genişletmeyelim

1910’larda Üstad Bediüzzaman Hazretlerine  “Osmanlı Ordusunda gayr-i Müslimlerin asker olması câiz mi?” diye bir soru soruluyor. Buna dört madde ile cevap veriyor:

Birincisi: Askerlik kavga içindir. Dünkü gün siz o dehşetli AYI  ile boğuşurken, kadınlar, çingeneler, çocuklar, itler size yardım ettikleri için size ayıp mı oldu?

İkincisi: Peygamber Aleyhisselatü Vesselamın Arap müşriklerinden muâhid (İslam hükümeti ile antlaşma yapan)  ve halîfleri (yemin ederek sözleşme yapanlar)  vardı. Beraber savaşa giderlerdi. (Kadisiye filminde İran Komutanı Rüstem, Müslümanlar namaz kılanları ve bir de kenarda durup kılmayanları görünce,  “Bunlar kim? Bunlar Müslüman değil mi?”  diye  soruyor. “Bunlar Müslüman değil ama sözleşmeli ve yeminli anlaşmalı Araplar”  diye cevap  veriyorlar.)

Üçüncüsü: İslam devletlerinde, velev ki, nadiren olsun, gayr-i Müslümler askerlikte istihdam olunmuştur. Yeniçeri Ocağı buna şâhiddir…

Dördüncüsü: Neslen ve serveten gerilememize ve gayr-ı Müslimlerin ilerleyip gelişmelerine sebep, askerliğin sadece Müslümanlara münhasır olmasıdır. Zira bundan kaç asır evvel, şu devletin İslamî nüfusu 40 milyondan fazla idi. Şimdilik, içimizdeki o gayr-i müslimler, o vakitte yalnız 5-6 milyon idi. O zaman servet ve ticaret elimizdeydi. Halbuki biz 20’ye yuvarlandık, fakirlik bataklığına düştük; onlar fakirliğin ayağı altından çıkıp servetin  başına binerek, 10 milyona çıktılar. Bunun en mühim sebebi:  Mesela, senin dört oğlun varsa, askerlik mülâhazasiyle evlenmezler. Şayet evlenseler, memuriyetin zorlamasiyle kedi yavrusu gibi her tarafta gezdirerek, hayat mahsüllerini zâyi edecektir. Delil istersen Van’a git; bir Ermeni kapısını, bir İslâm dergahını aç, bak göreceksin, Ermeni evi on sağlam gösterecek, İslam  evi iki zayıf bürhanı, ibret nazarına arz edecektir.”  (Münazarat Risalesi)

Yani