Ben de sevinmiştim; Allah için birkaç tokat yerim...

Bir idareci anlatıyor: Siirt’te yurtlar açılmıştı ama halk fakir olduğu için çocuklardan aldığımız ücret ancak kiraya yetiyordu. Yiyecek ve saire için halkın desteği gerekiyordu. Ama halkın himmeti yetmiyordu onun için diğer vilayetlerden yardım istemeye gidildi. 

Bir arkadaşımız Gaziantep’e gitti. Epeyce un getirdi. Onları fırıncılara verdik, karşılığında her gün ekmek alıyorduk. 

Bir grup da Karadeniz’e çay toplamaya gitmişti. Fakat birisi “Buraya PKK’nın adamları gelmiş çay topluyorlar.” diye karakola şikayet etmişti. Jandarma da bunları alıp nezarete atmıştı. Bir gün sonra karakol komutanı gelince bakmış bunlar temiz, nuranî insanlar. Zaten ikisi seyyid idi. Bunları nezaretten çıkarmış, çay-kahve ısmarlamış gönüllerini almaya çalışmıştı. Onlardan birisi “Komutan sen bizi dövmeyecek misin?” diye sormuş, o da “Niye döveyim, bir yanlışlık olmuş!..” demiş. Biraz sonra “Komutan sen bize kızmayacak mısın, bağırıp çağırmayacak mısın?” diye tekrar sormuş. Komutan “Hayır” deyince, “Ben de sevinmiştim; Allah için birkaç tokat yerim, bir iki hakaret işitirim de Allah bunları günahlarıma keffaret eder diye. Yani şimdi sen beni bundan mahrum mu edeceksin?” diyerek üzüntüsünü belirtmiş.

İnebolu Kahramanları’ndan Ziya Dilek’in hapse girmeden önce laubali hareketlerde bulunan Savcı ile tartışması da enteresandır.

Evinden toplanan kitaplar savcının masasının üzerindedir. Karadenizli savcı, “Gel bakayım buraya…” deyip sorar, “Ha bu kitapları sen mi yazdun?” 

Ziya Dilek, “Evet!” deyince alaycı bir ses tonuyla, “Sen yanduuun!” der. Eline bir k