Ben de varım diyenlerin sesi

“Dinle, havadaki demdeme, kuşlardaki civcive, yağmurdaki zemzeme, denizdeki gamgama, raadlardaki (gök gürültülerindeki) rakraka, taşlardaki tıktıka birer mânidar nevaz (ruhu rahatlatan, iyi ve hoş gelen şey)  (…)  Eşyada olan sesler, birer varlık sesidir: ‘Ben de varım’ derler. O susan Kainat, birden söze başlıyor: ‘Bizi câmid  (donuk, cansız) zannetme, ey insan-ı boşboğaz!” (Lemaat Risalesi) 

Ey içinde âlemler dürülen; fıtratında cihanlar gizlenen, varlıklar içinde NAKŞ-I  ÂZAM  olan ve AHSEN-İ  TAKVİM  olarak en güzel biçimde ve mükemmel kıvamda yaratılan insan! Senin sesin ne? Yaradılışının hikmeti ne? Sen de niye onları dile getirip avaz avaz haykırmıyorsun? Niye kendini küçük görüyorsun? Niye üstüne düşenleri yerine getirmiyorsun? Arşimed “Bana bir dayanma noktası gösterin, ben dünyayı yerinden oynatayım!” diyor. Ey mümin, senin dayanma noktan Cenab-ı Hak değil mi?

Âciz, fakir, çelimsiz ve küçücük olduğuna bakma… Bak “Söğüt’ün Bağrındaki Diriliş”  için neler söyleniyor:  “… kayaların bağrını döl yatağı edinmiş MİNİK  ÇAM  ÇEKİRDEĞİ, şartların müsamahasızlığına rağmen salkım salkım boy atıp gelişmekte ve tıpkı hasmını yeni bir gladyatör havası içinde dalların diliyle VARLIĞINI  HAYKIRMAKTADIR.  Nice dev çağlayanlar vardır ki, menbalar. KÜÇÜK  BİR  SIZINTI; nice bitip tükenmez bilmeyen ışık kaynakları vardır ki, esasları birer ZERRE’den ibarettir. Tomurcuk dudaklarını açıp VARLIĞINI  HAYKIRACAĞI  güller, çiçekler yüzümüze gamze çakacakları güne kadar onların varlıklarından haberdar bile olamayız. Oysa ki, onlar, İsrafil’in Surunu çoktan suymuş ve belli bir tempo ile DİRİLİŞE  geçmişlerdir bile…

“Cihanı üst üste karanlıkların sardığı bir dönemde âdeta Kehkeşanlardan  yıldızlar derleyip, bununla her gün a