Ben dönemedim Cihan tutuklandı

Kabına sığamayan acar muhabir Cihan, dört duvar arasında

Mesleğe adım attığının ilk yılında Gezi Parkı protestolarını fotoğraflarken polisin gaz fişeğiyle kolu kırıldı. Yılını doldurmadığı gazeteciliğin gazisi oldu. Ama kolunun kırılması onu durduramadı. Nerede bir haber olsa fotoğraf makinesini omzuna takar yola düşer görürdünüz Cihan Acar’ı.

İkinci yılında sokak ortasında uyuşturucu satanları fotoğrafladığı “Öğrencilere Ölüm Tuzağı” haberiyle Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin ödülünü aldı. Bir haberde tanıştığı uyuşturucu bağımlısının izini sürerek günlerce duvarların arkasında beklemişti o haber için. Beklemesine değmiş, olağanüstü kareler yakalamıştı.

 

Haberden sonra telefon yağmuruna tutuldu. İstanbul’un dört bir yanından acılı aileler, kendi sokaklarındaki benzer manzaraları anlatıyordu. Tümünü tek tek takip edip daha nice uyuşturucu haberi yaptı. Yüzlerce genci zehirleyecek uyuşturucunun ele geçirilmesini sağladı.

Takılıyorduk kendisine: “Aman dikkat et bu çetelere, başını belaya sokma!” Gülüp geçiyordu, gençliğinden mi, cesaretinden mi anlamıyorduk. Dahası, uyardığımızın ertesi günü başka bir ‘belalı’ haberle çıkıp geliyordu.

Bazen bir yolsuzluk belgesi, bazen neşeli bir başarı hikâyesi, bazen de günlerdir peşinde koştuğumuz ama ulaşamadığımız bir kişinin söyleşisiyle… Kimsenin konuşmayı başaramadığı insanları nezaketiyle, inceliğiyle etkiler, söyleşi vermeye ikna ederdi.

Üçüncü yılında çalıştığı Bugün gazetesine kayyım atandı. İlk gün gazeteye gelen kayyımın meslektaşlarına yaptığı cesaret dolu konuşmayı Periscope’tan canlı yayınladı. Dünya basın tarihin