'Bu zattan niye bu kadar korkuyorlar'

Mustafa Sungur Ağabeyimizin damadı vefat edince bir grup ağabeyimizle beraber taziyeye gitmiştik. Dersanesinde taziye için bizim gibi gelmiş başka ağabeyler de vardı. Sungur Ağabey, onlardan birisine “Hâfız Ali Mülâyim! Bak bu kardeşlere de Üstad Hazretleriyle nasıl tanıştığını bir anlatıver.” dedi. Bilâl-i Habeşi Hazretlerinin torunlarından olan bu mübarek ağabeyimiz kendine has üslubu ile anlatmaya başladı:

“1945’den 1958’e kadar Van’dan Urfa’ya kadar bütün telefon direkleri benim elimden geçti. NATO’ya bağlı bir Alman şirketinde çalıştım. İş bitince ‘Gel seni Almanya’ya götürelim’ dediler ben de kabul ettim. Pasaport işlerim için İstanbul’a gittim. Bir otele yerleştim. O gece rüyamda bir zat bana ‘Sen Kur’an hâfızısın… Bırak bu işleri.’ 

Öbür gün yine rüyamda aynı zât bana ‘Ben sana söylemedim mi? Sen hâfız-ı Kur’an’sın… Bu işlerden vazgeç… Git kendi işini yap’ dedi. Kendi kendime ‘Bu hâl nedir yâ Rabbi!’ dedim. Ama aynı zat üçüncü gün de aynı ikazı yaptı. Pasaport işim bitmişti. Öbür gün Almanya’ya gidiyordum artık. Otele döndüm ışığı söndürüp yatağa yattım. 

Beş dakika geçmeden pencere açıldı, bir zat girdi, bir ses geldi. Bağırarak bana: ‘Hâfız Ali!..  Kalk. Beni üç defadır buraya  getiriyorsun. Ben sana, bu işlerden vaz geç demedim mi? Sen hem hâfız-ı Kur’an’sın, hem de böyle şeylerle uğraşıyorsun. Sen Almanya’ya gitmeyeceksin. Dön Bitlis’e git… Benim ismim Said Nursi!..’ dedi. 

Bunu duyunca, ‘Acaba bu zat kimdir?’ dedim. Ellerimi uzattım fakat boşta kaldılar. Kalkıp ışığı açtım. Ama baktım odada kimse yok… Pencere de kapalı idi. ‘Bu zât, herhalde büyük bir kişi olmalı. Ama ben ne yapayım?’ diye düşünmeye başladım. 

Sonra ‘Para, pul ve makam Almanya’da. Ama ben bunlardan vazgeçmeliyim.’ dedim.  Öyle de yaptım. Her şeyi terk edip doğruca Bitlis’e döndüm. 

Gökmeydan Camii imamına gidip, rüyamda gördüğüm