Ey İnsan Bismillah De...

Üstad Hazretleri, bizim niçin Bismillahirrahmanirrahim demesi gerektiğini şöyle ifade ediyor: 

“Kâinatın çeşit çeşit türlerini ve diğer varlıklarını hikmet dairesinde, insanın etrafında toplayıp bütün hâcet ve ihtiyaçlarına tam bir intizam ve inayet ile koşturmak, açıkça iki halden birisidir: Yâ kainat her bir nevi kendi kendine insanı tanıyor. Ona itaat ediyor, yardımına koşuyor. Bu ise yüz derece akıldan uzak olduğu gibi, çok imkânsızlıkları netice veriyor, insan gibi mutlak bir âcizlikte, en kuvvetli mutlak bir sultanın kudreti bulunmak lâzım geliyor. Veyahut, bu kâinatın perdesi arkasında gücü her şeye yeten bir Kadir-i mutlakın ilmi ile bu yardımlaşma oluyor. Demek kainatın nevileri, insanı tanıyor değil, belki insanı bilen ve tanıyan, merhamet eden bir Zâtın tanımasının ve bilmesinin delilleridir.

“Ey insan! Aklını başına al. Hiç mümkün müdür ki; bütün mahlukat nevilerini sana doğru yardım ellerini uzattıran ve senin ihtiyaçlarına ‘Buyur!’ dedirten Celâl Sâhibi Zât; seni bilmesin, tanımasın, görmesin? Madem seni biliyor, rahmetiyle bildiğini bildiriyor. Sen de O’nu bil, hürmetle bildiğini bildir ve katiyen anla ki; senin gibi mutlak zayıf, mutlak âciz, mutlak fakir, fâni, küçük bir mahluka, koca kainatı musahhar edip emrine vermek ve onun imdadına göndermek, elbette böyle bir rahmet senden küllî ve hâlis bir şükür, ciddî ve sâfî bir hürmet ister. İşte o hâlis şükrün ve o sâfî hürmetin tercümanı ve ünvanı olan Bismillahirrahmanirrahim’i de. O rahmetin ulaşmasına vesile ve o Rahman’ın dergâhında şefaatçi yap.

“Evet, rahmetin varlığı ve tahakkuku güneş kadar zâhirdir. Çünkü, nasıl merkezî bir nakış, her taraftan gelen atkı ve iplerin intizamından ve vaziyetinden hasıl oluyor. Öyle de: Bu kâinatın büyük dairesinde bin bir İlahî ismin cilvesinden uzanan nûranî atkılar, kainat simâsında öyle bir Ra