Eyidir Hâkim Bey eyidir…

Isparta’da bir hâkim halka Kur’an okumasını öğreten bir Risale-i Nur talebesini izinsiz Kur’an öğretmekten dolayı sık sık üç aylık hapis cezası veriyordu…  En nihayet hâkim, sekretere, “Kızım yaz artık bir sene hapis…”  dedi. Sonra maznuna dönüp, “Duydun değil mi?  Bir sene hapis!..” dedi. Maznun, “Eyidir hâkim bey eyidir.” deyince “Anlamadın galiba, üç ay değil, tam 12 ay!”  dedi.  “Bunun neresi iyi?” diye ekledi. Maznun, “Şurası eyi hakim Bey: ‘Hapse üç aylık atıyorsun mahkûmlara Kur’an öğretmeye başlıyorum tam işi bitirip hatim indirtecek seviyeye getiriyorum, üç ay bitmiş oluyor, hapisten tahliye olup dışarı çıkıyorum. Kur’an öğretme yarım kalıyor. Şimdi bir sene olunca artık rahat rahat öğretirim” diyor. Çılgına dönen hâkim, “Kızım ver o kağıdı!” diyor. Sonra hırsla verdiği kararı yırtıp, “Defol buradan! Ulan, dışarıda da içeride de belâsın!” diye ekliyor.

Üstad Hazretleri hapishanede, talebelerine yazdığı bir teselli mektubunda diyor ki: “Madem biz kadare teslim olup, bu sıkıntıları ‘İşlerin en hayırlısı, zorlu olanıdır.’ (Aliyyülkârî, el-Masnû) sırrıyla ziyade sevap kazanmak cihetiyle mânevî bir nimet biliyoruz madem geçici, dünyevi musibetlerin sonları ekseriyetle ferahlı ve hayırlı oluyor ve madem hakkalyakîn derecesinde yakînî bir kanaatimiz var ki: Biz böyle bir hakikate hayatımızı vakfetmişiz ki, güneşten  daha parlak ve cennet gibi güzel ve Sadet-i Ebediye gibi şirindir. Elbette biz, bu sıkıntılı haller ile, iftiharla ve Allah’a şükrederek mânevî bir mücâhede yapıyoruz, diye, şikayet etmememiz lâzımdır. Aziz kardeşlerim! Evvel-âhir tavsiyemiz; tesânüdünüzü (dayanışmanızı) muhafaza enaniyet, benlik, rekabetten sakınmak ve itidâl-i dem ve ihtiyattır.” 

“Evet biz bir Cemiyetiz! Öyle bir cemiyetimiz var ki; her asırda üç yüz elli milyon dahil mensupları var ve her gün beş defa namazla o mukaddes cemiyetin prensipleriyle kemâ