[Fikret Kaplan] Efendimiz’in (sav) Son Ramazan’ı…

Yeryüzünün semavî sofralarla bezendiği mukaddes günler yaşanıyordu Medine’de… Üç ayların başlamasıyla birlikte manevi bir atmosfere giren kutsal beldede artık Ramazan’ın havası her tarafta hissediliyordu… 

‘Ahlâkının mükemmelliği, yüzünün ve görüşünün güzelliğiyle seçkin bir Zat (sallallahu  aleyhi  ve  sellem) elinde mucizeli bir kitap, dilinde hakikatleri bildiren bir hitap, bütün insanlara hatta cinlere, meleklere ve bütün varlıklara ezelî bir hutbeyi okuyordu...” (Risale-i Nur Külliyatı, 19. Söz)

 

“Ramazan ayı size bereketiyle geldi, Allah o ayda sizi zengin kılar, bundan dolayı size rahmet indirir, hataları yok eder, o ayda duaları kabul eder. Allah Teâlâ sizin Ramazan ayındaki ibadet ve hayır konusunda birbirinizle yarış etmenize bakar ve meleklerine karşı sizinle övünür. O hâlde iyilik ve hayır bakımından Allah Teâlâ’ya kendinizi gösteriniz. Ramazan ayında Allah’ın rahmetinden kendisini mahrum eden kimse bedbaht kimsedir.” (Heysemî, Mecmau’z-zevâid)

Bu, Peygamber Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) son Ramazanı’ydı… İnsanlığı karanlıktan aydınlığa taşıyan o Son Güneş sonsuz aleme gurub etmek üzereydi…

Ramazan’ın bu son feyizli günlerini kullukta daha coşkun ama o kadar da üzgün yaşıyordu Sallallahu aleyhi ve sellem. Gündüzlerini oruçla, gecelerini de Kur’an tilavetiyle, teravihle, gece namazı ve teheccüdle geçiriyordu. 

Mescidinin bir köşesini hasırla çevirerek itikafa girmişti… Orada ibadet ü taat ile meşgul oluyor ve bir zaruret olmadıkça da mescitten ayrılmıyordu… Ama bu Ramazan farklıydı… daha derin ve hüzünlüydü…   

Her yıl Ramazan ayının son on gününde yaptığı itikâfını bu son Ramazan’ında onuncu gününden