'Gün doğa ülkemize, bayram o bayram ola'

Yeni Şafak Gazetesinde pazar yazıları yazmak için teklif aldığımda ne yazacağımı düşünürken şimdi hapiste olan bir arkadaşım  dem Tatlı’yı yaz diyor.

Mavi gökler ülkesi Moğolistan’ın uçsuz bucaksız çöllerinde yatan soylu insan  dem Tatlı günlerde yeni vefat etmişti. 

‘Bir Önden Giden Atlı  dem Tatlı’ diye yazısını bir sahur vakti, Samanyolu televizyonunun kurucularından güzel insan Yusuf Özkan canlı yayında o ipeklerden yumuşak kadife sesiyle okuyunca yazı gündeme oturuyor. 

Yazı daha sonra Önden Giden Atlılar kitabına isim oluyor.

Bir sonraki hafta bayramdı. İyi de bayram da ne yazacaktım!

Yazı yazmak zor zanaattır. 

Ülkemizde bayramların nasıl geçtiğini biliyordum.

İyi de sevdiklerinden uzaklarda bayramı idrak eden önden giden atlılar gurbetlerde nasıl bayram kutluyorlardı?

Hatırıma uzun yıllar Kafkaslarda kalan Ramiz Bey kardeşim geliyor. Yeni dönmüştü oralardan.

Çamlıca’da mütevazi bir evde iftar sofrasında birlikte oluyoruz. 

Ramazanın son günleri.

Birer ikişer tabaklar iftar sofrasına taşınıyor.

Güneş, güne ve İstanbul’a veda hazırlığında.

Nihayet Dersaadet’te gün batıyor. 

Segâh makamında akşam ezanları İstanbul minarelerine can vermeye başlıyor.

Evlerin ilk ışıkları yanmaya başlıyor bile.

Sokak lambalarıyla beraber Boğaz'ın gerdanlığı da ışıldamaya başlıyor.

Galata, Kız Kulesi, Süleymaniye ve Fatih birer ışık adacıklarına dönüşüverdi. Derken, Sultanahmet ve Ayasofya da sılada gurbet yaşayan iki kardeş gibi