Günümüz Çarpık Dindarlık Tipolojisi Üzerine

Kur’ân, hayatımızı ve sosyal ilişkilerimizi düzene koymak, Yaratıcı ve yaratılanların haklarına saygı göstermek ve ölüm ötesi hayatı da unutmamak şartıyla, bizlere mutlu bir hayatın yolunu göstermek için indirilmiştir. 

Kur’ân’ı, yaşayışıyla berrak bir ayna olarak bizlere gösteren Allah Resûlü (s.a.s.), 23 yılda Kur’ân’ın gölgesinde ideal ve mükemmel bir örnek; benzerine rastlanmayacak bir toplum inşa etmiş ve o günden günümüze de o asra, ittifakla “saadet asrı” denmiştir.

Allah Resûlü, Kur’ân’ın inanç, ahlak, ibadet ve muamelatla ilgili hükümlerini, bütün netliğiyle yaşamış, göstermiş ve bizlere bu şekliyle emanet etmiştir. Maalesef onun ümmeti olduğunu iddia eden farklı zamanlarda bazı kimseler ve toplumlar, bu evrensel mesajı, maksatlı ya da cehaletinden yanlış veya eksik anlamış, bir takım devlet yöneticileri ve politikacılar da onun hükümlerini, kendi gündelik politik amaçlarına araç yaparak, hem Kur’ân’a, hem de O’nun Mübelliğ’ine büyük haksızlık yapmışlardır.

Bu yazımızda, işte bu yanlışlıklardan biri olan, ehem-mühim meselesini, bir köşe yazısı ölçüsünde ele almaya çalışacağız. Kur’ân’ın prensipleri, İslam ilim geleneğine göre farklı açılardan kategorize edilmiştir. Bunlardan birine göre bu prensipler, asıl ve fer’ olmak üzere başlıca iki grupta değerlendirilir. Asıl denilen prensipler, inanç esaslarıyla ilgilidir ve ikincilere göre oldukça daha öncelikli bir önemi haizdirler. Hatta ikincilerin asıl sebebi de, bu asli prensiplerin güçlendirilmesidir.

Fer’ dediğimiz, ikinci derecede olanlar ise; ibadetler ve muamelata ait konulardır. İbadetlerin tamamı ve muamelat konuları, yakından incelendiğinde, bunların konulmasındaki esas hikmetin, ‘aslı’ güçlendirmeye ve takviyeye yönelik olduğu hemen görülecektir.