[HARUN TOKAK] Babalar

Babalar kalbimizin suskun yanıdır.

Ben kalbimin o suskun yanını bir haziran günü kaybettim.

Baba adam Ali Bayram ağabey de bir haziran günü aramızdan ayrıldı.

Babam elleri nasırlı gitti bu dünyadan.

Çok çalışırdı. Bütün köylü onun çalışkanlığını teslim ederdi.

Ruhumuza ilk iyilik tohumlarını o ekti.

Kul hakkına çok hassastı.

“İmam-ı Azam’ın babası çayın içinde akıp gelirken alıp ısırdığı bir elmanın hakkını helal ettirmek için bir yıl bahçe sahibine hizmet etmiş.” derdi.

Yine ‘Süte Su Kat Kızım’ hikayesini ilkin babamdan dinlemiştim.

Bir gece Halife Ömer sokakta devriye gezerken bir evin

önünde içerdeki ana-kızın sokağa taşan konuşmasını duyuyor.

Anası kızına, ‘‘Kızım sütleri dağıttın mı?’’ diyor.

‘‘Dağıttım ana ama biraz eksik geldi.’’ diyor. 

‘‘Kızım biraz su katıverseydin.’’

‘‘Ana Halife Ömer süte su katmayı yasakladı bilmiyor musun?’’

“Kızım Ömer nerden görecek senin süte su koyduğunu.”

“Ana Ömer görmezse Ömer’in Allah’ı da mı görmez?”

Bizi biz yapan biraz da babamın anlattığı bu hikayelerdi.

Tarlalardan, bağlardan, bahçelerden geçerken dalbastı kirazlar,

al al kırmızı elmalar bize el ederdi de elimizi uzatmaya

korkardık.

Bahçe sahibi görmese de Allah bizi görüyor diye düşünürdük.