[Harun Tokak] Bu hizmet Rönesans’ı sergiliyor

Bu hizmet Rönesans’ı sergiliyor

Gurbet akşamlarında Zoom marifetiyle bir kaç kadim dostla birlikte bir veya birkaç muhacirin hatıralarına misafir oluyoruz. Üç yüzü geçtiğimizi tahmin ediyorum. Yunus Bey, gönül dili ile konuşuyor. Muhacirlerin hissiyatı, sesine, simasına, nefesine yansıyor.  Salih Ağabey dayanamıyor, bazı geceler kalb ilacı almak zorunda kalıyor. Süleyman Dede’nin yüreği gibi dudakları sürekli kıpır kıpır. Ramazan Bey’in yüzü her daim hüzün harmanı. Dr. Receb Bey, her gece kalbiyle konuşuyor. Gecenin melali Zeynel Beyin yüzüne yansıyor.

Kutupların karanlık gecelerine yeryüzü yıldızlarının kandil kandil serpilmiş olduğunu görmek içimize inşirah salıyor. Onları dinliyor, konuşuyor, karşılıklı sohbet ediyoruz. 

Her şeylerini bırakıp gelmişler bu gurbet diyarlarına.

“İncecikten yağan karın üzerinde ilk izler polis postallarına aitti. O polisler eşimi alıp götürdüler karlı bir günde.” diyenlere;  Üç çocuğu ile Meriç’in azgın sularından geçen Yusuf eşi bacılarımıza;  Gecenin karanlığında, çocuklar duymasın diyerek yüzüne yastık bastırarak ağlayanlara;Gündüz tenhalarda hıçkıranlara, ülkesinden bir cani gibi çocukları ile kaçarken ilk defa babasını ağlarken görüp “Babam içimde duruyor.” diyenlere; Meriç’in bu yakasında ülkesinin ezanlarını son kez durup dinleyenlere; Yunanistan karasularına geçince kaptanın, “Korkmayın, artık güvenli sulardasınız.” deyince gözyaşı dökenlere misafi