[Harun Tokak ] Gözyaşları

İki ışıltılı göz gibi iki merhamet pınarımız olan Ramazan ve Kurban, kısa aralıklarla peş peşe çekip gittiler. Suları çekilmiş pınarlara döndük. Alışmıştık onlara. Bu süreçte en güzel günlere “Eyvallah!” dediğimiz gibi acıya, kedere de “Eyvallah!” demeyi de öğrendik. Bayramın son günü son teşrik tekbirlerini söylerken içime derin bir hüzün çöktü. Gözlerim taşmaya hazır pınarlar gibi yaralı gönlüme eşlik etti. 

Bir şeyi ne kadar çok isterse en çok onunla sınanırmış insan. Biz ülkemizin Ramazanlarını, Kurbanlarını çok sevdik. Toprağımızı çok sevdik. Ezanları, mabetleri, ülkemizin çocuklarını, insanını çok sevdik. Şimdi sevdiklerimizle sınanıyoruz. Birkaç yıldan beri gurbet ellerde geçiriyoruz bayramları. Ülkemizin çocuklarından, insanlarından, sevdiklerimizden uzaklardayız.

Gurbet bizi besledi, bizi bize öğretti. Bizi biz yapanın biraz da acılar, kederler olduğunu öğrendik.  Acımızla, hüznümüzle, anılarımızla, yaşadıklarımızla, gözyaşlarımızla insan olduğumuzu öğrendik. Zaten buruk olan bayramın üzerine bir de apansız acı bir haber düştü. “Hocaefendi hastaneye kaldırıldı.” Dağdan dağa seslenen insanlar gibi bütün kıtalardan herkes birbirine seslenmeye, sormaya başladı. “Hocaefendi’nin durumu ağırmış, öyle mi?” Bugüne kadar Hocaefendi ile ilgili söylemedikleri söz, uydurmadıkları hiçbir yalan kalmadı. Koskoca ilahiyat profesörü Cevat Akşit bile öldüğünü ve bir Yahudi mezarlığına defnedildiğini söylerse karanlık odalar ne yapsın.