[Harun Tokak] Kullarıma Hizmet Edin

Yağmurlu bir bir hazar akşamıydı.

Türkmen-Türk okullarının mezuniyet töreni vardı.

Türkmen öğrenci, “Köyümün Yağmurları”nı söylüyordu.

Şehrin valisi bir gencin elinden sıkıca tutarak,

“Bu Cemil Bey benim kardeşim! Bu, bana bir yıl önce kadar kaybettiğim evladımın acılarını unutturdu, yüreğimde yanan korları küllendirdi.” diyordu. 

Okulun müdürü olan Cemil Bey uzun boylu, esmer güzeli, vakur bir gençti.

Bakışları derindi.

İçim ısınmıştı bu gence.

Daha sonraları onun, ölümün kol gezdiği Afganistan’a gittiğini öğrendim.

15 Temmuz’dan sonra da ülkesinde tutuklandığını duymuştum.

Geçen gün taş duvarlar arasında yazdığı kitaplarını göndermiş bana.

Bugünlerde hapishanelerde yazılan o kadar çok kitap yayınlanıyor ki yeni bir “hapishane edebiyatı” doğuyor.

Cemil Öğretmen hatıratında Türkmenistan’a özel bir bölüm ayırmış.

 “Önden giden atlıların her biri bir ülkeye koşarken benim de nasibime Horasan toprakları düştü.” Diye başlıyor hatıratına.

Elimizdeki valizlerle Hazar’ın kıyısındaki Krasnovodsk şehrine vardığımızda Türkmenler bizi yüz yıllık hasret ve özlemle karşıladı.

Yöresel kıyafetli kızlarımız zarif elleriyle somun ve tuz ikram ettiler.

Açılış günü okulun bahçesi çok kalabalıktı.

Bir Türkmen kızı, Türk bayrağını alışık hareketlerle açtı, bir oğlan çocuğu da Türkmen bayrağını eline aldı. Bayraklar nazlı nazlı yükselmeye başladılar. Gökyüzünde mavi ile kırmızının dansı başladı.

Bir anda havaya; güneşin doğuşu, dünyayı aydınlatışı gibi hoş bir ferahlık yayıldı.