Hulûsi Ağabeyden anekdotlar

Hulûsî Yahyagil Ağabey kibarlığın sonradan kazanılamayacağını şöyle bir kıssa ile anlatırdı:

“Büyük zatlardan birisi hizmetçisiyle birlikte bir dostuna misafir olur. yemekte pirinç pilavı yerken pirinç tanelerinden bir kaçı o misafirin sakalına dökülür. Hizmetçisi, ‘Efendi gül dalına bülbül kondu’ der. Ev sahibi, misafir hizmetçinin bu kibarlığına hayran olur. Odadan dışarıya çıkınca kapı aralığından kendi hizmetçisine, ‘Gördün mü ne kadar kibar bir hizmetçi’ der. Hizmetçi de, ‘Efendi bunda ne var, onu ben de derim’ der. Ertesi gün yemekte ev sahibinin sakalına pirinç tanesi düşer. Hizmetçisi, ‘Efendi, kapı aralığında dediğin şey oldu!’ der.”

Hulusî Ağabey, Risale-i Nurdan ders yaparken, sohbet esnasında cemaatin dinleme durumunu takip eder, usandırmazdı. Bazen fıkralar anlatırdı. Bir gün birisinin kaba kuvvetle hizmeti söz konusu edildi. Tebessüm ederek, ‘Olmaz! Böyle hizmet edilmez’ deyip şu fıkrayı anlattı:

“Bizim Harput’ta bir kabadayı varmış. Herkes şerrinden korkarmış. Bir Cuma günü, ‘Bugün bir sevap işleyeyim’ demiş. Kaması belinde sokağa çıkmış.  Bir gayr-i Müslime rastlamış. Kamayı çekmiş, ‘Ulan kâfir yat yere!’ demiş. Ve adamın göğsüne basmış. ‘Ulan Müslüman ol, benim sevap kazanmam lâzım!’ demiş. Adamcağız korku belası, ‘Olayım ama ne demem lâzım?’ diye sormuş. Kabadayı, ‘Ben bilmem, ne dersen de ve Müslüman ol!’ demiş” Hulusi Ağabey bunu anlattıktan sonra, ‘İşte bunlar da bizim Harputlu kabadayı gibi sevap işliyorlar!’ demiş…

Vehbi Vakkasoğlu Ağabey diyor ki: “Hacı Mahmut Ağabey Adıyaman’da hizmetin zorlaşması üzerine Hulûsi Ağabeye: ‘Ağabey müsaade edin artık, başka bir yere taşınayım. Orada hizmet edeyim’ demeye getirecek şikayetlerini yana yakılan anlatıyordu. Hulûsî Ağabey, ‘Tamam mı Hacı Mahmud?’ dedi. ‘Tamam’ deyince, yüzünde tebessümle unutamadığım bir söz söyledi. Çok da zarif nükteleri olurdu. ‘Hacı Mahmud, hakikaten Adıyaman’dan sen git! Ama s