[Hüseyin Odabaşı] Beşinci Asır

Bediüzzaman Hazretleri yani Üstadımız bizim için nasıl bir gelecek hayal etti? Üstadımız ve Hocamızın bu gelecek hayalini anlamadan onları da anlayamayız. Çünkü bir insanın değer ve kıymeti hayali nispetindedir. Yani bir insanın büyüklüğünün ideal ve hayalinin büyüklüğünde aramak gerekir. Buradaki hayali hülya ile de karıştırmamalıyız. Buradaki hayalin malzemesi himmet mayası samimiyet temeli Allah’a teslimiyettir. Kur’an’ın: “İnne ibrahime kane ummeten kaniten; “Şüphesiz ki İbrahim hanîf (Allah'ı birleyen), Allah'a itaat eden, (tek başına) bir ümmetti” (Nahl, 120) dediği gibi. “Kimin himmeti milleti ise o tek başına bir millettir.” (Nursî, B. S Hutbe-i Şamiye ) sözünde kendini bulan bir hayaldir bu. 

Dava adamlarının en büyük sermayesi aslında hayalleridir. Hedefli yaşarlar ve hedefe yürümek için topluluklara hayal kurmayı öğretirler. Üstadımızın hayal mirasına varis olan Hocamızın ideallerini soyut ve somut olarak ikiye ayırmak mümkündür. Fakat soyut hayalleri veya idealleri o kadar büyüktür ki somut gerçekler ki bu İstanbul’u fethetmek de olsa bir gölge gibi kalır.

“Cemiyetin 25 milyon Türk cemiyetinin imanı namına bir Said değil, bin Said feda olsun. Kur’anı’mız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa Cenneti de istemem orası da bana zindan olur.” (Sözler, 574) 

Osmanlı milletinin yok olmasından sonra ne acı ki Kur’an’ımız bugün yeryüzünde cemaatsiz kaldı. Fakat her yaşanan sıkıntıyı hafifletmek için ise Allah ümidi yarattı. "Ben kendi âlâmlarıma (elemler) tahammül ettim, fakat İslâm’ın âlamından gelen teellümat beni ezdi. Âlem-i İslâm’a indirilen her bir darbenin en evvel kalbime indiğini hissediyorum. Onun için bu kadar sarsıldım. Fakat bir ışık görüyorum ki, o âlamları unutturacak inşaallah!.."(Asar-ı Bediyye,s.137)

Bütün bu karanlıkların içinde Üstadımızın gördüğü ve bütün elemleri unutturacak ışık neydi? Nasıl bir hayaldi? Tekrar baştaki soruy