İmzasız mektupla kararan hayatlar...

Yeni Asya Gazetesi zulme uğrayan bir öğretmenin mektubunu yayınladı... 

Kendimi kuyuya atılmış gibi hissediyorum. Üstüne de kapağını kapatmışlar, her ses verdiğimizde sanki üstünü daha örtüyorlar ki mazlûmun sesi onları rahatsız etmesin. Olsun Allah diyor ya “Onlar kördürler, sağırdırlar, dilsizdirler.” Aynen onun gibi görüp de görmemezlikten geliyorlar. Mazlûmiyetimizi dillendirmekten kaçınıyorlar. Vicdanları da kalmamış her halde. Ama Allah’a inancımı hiç kaybetmedim. Bu zor günler geçecek inşaallah.

Ben öğretmendim. Bu hain darbe oluncaya kadar. (Allah yapanlardan hesabını tez zamanda sorsun.) Eşim hâkimdi. Biz ne maddî zorlukla okuyup atanmışken imzasız bir ihbar mektubuyla eşim tutuklandı. Dünyada başka bir örneği var mıdır acaba? Dosyası boş olduğu halde tutuklayıp ‘hakkını helâl et’ diyen bir hâkim. Ben sana zulmedeceğim, ama hakkını helâl et diyeceğim. Bu kadar kolay değil helâllik almak. 

Biz eşimin gelmesini, bir yanlış anlama oldu diye beklerken koskocaman 15 ay oldu. Daha sonraları eşime kin ve öfkesi olan bir beyefendinin bizimle uğraştığını, eşimde bir sorun bulamayınca önce beni görevden aldığını, sonra eşi görevden alınmışsa hâkimde de şüphe var diye ihbar mektubu yazdığını öğrendik. İki farklı şehirde görev yapmış olmam sebebiyle iki kez aynı iddiayla görev yaptığım şehirlerde gözaltına alındım.

Ben bu yazıyı kendimi anlatmak için yazmayacağım, benim yüreğimi yakan iki evlâdım için yazıyorum. Ben iki kez göz altında kaldığım için bebeğimi emziremedim. Hem annesiz hem babasız bir bebeğin üç yaşındaki bir çocuğun psikolojisinin artık ne hale geldiğini düşünün. Benim 4 yaşındaki kızım geçen akşam hıçkıra hıçkıra ağlıyordu “Ben babamı özledim” diyordu. Kimse ona öğretmemiş ve söylememişti. Ben de onun halini görünce dönüp bana “Merak etme en azından haftada bir babamı görüyoruz” dedi.