Kim huzuru kaçırıyor, Kim Müfsit?

Çok değil daha on beş ,yirmi sene önceye kadar ülkemiz ve insanı Müslüman fakat modern dünyaya açık olma yönüyle dünyaya tebessüm ediyor ve bütün dünyada yükselen bir yıldız gibi örnek gösteriliyordu.

  Dünyanın değişik ülkelerinden pek çok yabancı ,Hizmet gezileri vasıtasıyla Türkiye’ye geliyor ,ülkemizin doğal güzelliklerinden , turizm  merkezlerine oradan da ,kültürel, dini zenginliğimizin sergilendiği mekanlara gidiyor , geziyor hayranlıklarını ifade ediyorlardı. Onları bütün bunlardan daha çok etkileyen husus insanımızın güler yüz ve samimiyeti ,ikram perverliği, birbirleri ile olan muhabbet ve fedakarlıkları, içten ve samimi kardeşlik bağları ile birbirlerine bağlı olmaları idi. Amerikalı bir heyetin Hizmet okullarını ziyaretinde anlattığı bir müşahedesi hala hatırımdadır. Daha sonraki bir yemekte, okulda , cıvıl cıvıl koşturan çocuklardan bahsederken ’Çocukların yüzlerinde yaşama sevinci gördüm ‘demesi oldukça dikkatimi çekmişti. Bir diğer dikkatlerini çeken husus da insanımızın birbirleri arasındaki muhabbetti.

    Bizim insanımız arasında -ki Türkiye mozaiğine göre her kesimden insan vardır-gerçekten apartmanda ,mahallede , çarşı pazarda, işyerinde köyde kentte her yerde öyle bir muhabbet öyle bir sevgi vardı ki ;sağcısı solcusu, alevisi Sünni’si, Türkü Kürdü  ,insanlar, ne kadar aykırı düşünseler de yine de  birbirlerine gelir gider, akşam ev ziyaretleri yapılır, çaylar içilir yemekler yenir, gülünür eğlenilirdi. İnsanlar bir araya geldikleri zaman spordan sağdan soldan konuşacak ortak noktalar bulabilirlerdi. İnsanların bu hali  her kesimden aydınlara da tesir etmişti. Onlarda gerek sosyal aktivitelerde gerekse de medya da beraber olurlar, konularını rahatlıkla konuşabilirlerdi.

Ya şimdi öyle mi? Bir köyde bile , insanlar arasında eski samimiyet ,muhabbet