[M.Ertuğrul İncekul] Türkiye’nin demokratikleşememe serüveni

Zaman en iyi yorumcudur. Kavramlarıda kendimize benzettik, İşimize geldiği gibi içini doldurduk. 2022 yılını yaşadığımız, enformasyon oluşumun bütün hayat sistemini değiştirmekte olduğu şu günlerde bile kendi kültürüne yabancılaşmış din düşmanı, saldırgan siyasi elitizm ve otoriterliği savunan, Atatürk’ün getirmiş olduğu kurucu değerlere zamanla sırtını dönen jakoben Kemalizm, ırkçılığa kaymış milliyetçi izmler, yalnızca kendini var eden, tüm suçlarını naslara ve dine dayandırarak çözdüğünü düşünen oldukça kapitalist, ahlâki kriterlerin içini boşaltan siyasi izmler.

AK Partizm, özgürlükçüyüz diyen başka mahallelerin mağduriyetine seyirci kalan sözde özgürlükçü sol izmler artık insanlara mutluluk, huzur ve çözüm getirmiyor tam tersine daha içe kapanık, daha agresif, daha nefret dilini benimseyen bir anlayış getiriyor. Osmanlı Avrupa’yı 1856 Islahat Fermanı ile izlemeye başlamıştır. Paris Antlaşması’nın şartlarında da bu fermanın kabulü vardır. Paris Antlaşması dönüm noktasıdır. Artık Avrupa'ya yüzümüzü döndüğümüz, belli imtiyazlar vermeye başladığımız yıllardır. Din farkı, siyasi fark hâline gelerek Müslümanı hem kendi Hıristiyan vatandaşlarından uzaklaştırmış hem de Avrupa’yı kendi kimliğini ve siyasi hürriyetini tehdit eder görünümüne sokmuştur. Abdülhamit Han'ın otoriterliği, İttihat ve Terakki’ye Nakşibendi mensuplarını yakınlaştırmıştır. Bürokrasi ile yakın ilişkilere girmişler seküler bir muhafazakarlık anlayışı doğmuştur. Kemal Karpat'ın yorumuyla; Milliyetçi fikirleri yaymak ve nihayet Osmanlı İmparatorluğu'nu bir Türk devleti haline getirmek maksadıyla 1911'de Türk Yurdu, 1912' de Türk Ocakları Teşkilatı meydana getirildi. (Türk Ocakları, 1930-31 yılında yerini Halkevleri'ne bıraktıysa da 1949'da yeni çeşit bir milliyetçiliği yaymak üzere özel bir dernek olarak aynı ad altında yeniden açıldı.)

Milliyetçiler hem din ve Os