Mucize, keramet, yoga, istidrac...

Harika halleri altıya ayrılıyor. Birincisi: İrhâsât… Peygamberlikten önce, peygamber olacak zâtın geleceğini isbatlayan harikaya denir. İkincisi: Mucize… Bir zâtın peygamber olduğunu ispatlamak için Cenab-ı Hakkın yarattığı  bir hârikulâdedir. Üçüncüsü: Kerâmet, Cenab-ı Hakkın evliya kullarına ikram ve ihsanı olan harikadır. Dördüncü: Maûnet… Cenab-ı Hakkın mümin kullarına harika olarak inayet ve yardımıdır. Beşincisi: İstidrac… Derece derece cehenneme yuvarlanmak mânâsıyla, mazhar olunan harikulade hâli kendinden bilmek ve nefsine mâl etmektir. Altıncısı: İhânet… Bu da hârika bir hâldir ama tersinden… Mesela bir sahtekâr, bir yalancı kalkar peygamberlik iddiasında bulunur. Böyle bir iddiaya kalkışan sahtekâra derler ki, “Madem peygambersin öyleyse bir mucize göster… Bak işte bir gözü kör bir insan, dua et Allah gözünü açsın… Dua eder gibi bir tavır takınır o kimsenin öbür gözü de kör olur. Veya dibinde azıcık suyu kalmış bir kuyunun başına götürürler, “Bir mucize göster de suyu çoğalsın!..”  Bu kendine göre, su çoğalsın diye bir şeyler yapar, ama kuyunun suyu artacağına, azıcık su da tamamen çekilir, gider. Allah, o sahtekârı böylece rezil eder.

M. Fethullah Gülen Hocaefendi “Bahar Neşidesi” isimli kitabında “YOGA”  üzerine sorulan bir soruya cevap verirken diyor ki: “Bir insanın uzun süre aç kalabilmesi, ateşi eline alabilmesi, vücuduna şiş saplaması gibi haller değişik mahfillerde değişik şekillerde ele alınmıştır. Mesela Spiritüalistler  bunu tamamen ruhun gücü olarak kabul ederler. Zira ruh, maddiyat, cismaniyet ve hayvaniyattan alâkasını kestiği nisbette fevkalâde bir güç kazanır. Bazıları da  bu halleri, insanın cismaniyetine  rağmen bir hayat yaşadığı takdirde Allah (c.c.) tarafından kendisine verilmiş bir mevhibe olarak kabul eder. Tasavvufçular ise meseleyi şöyle ele alırlar. İnsanın hem mel