[Murat Çetin] Zindandan Mektup

Kasım 2021 tarihinden bu yana bu sütunda zaman zaman ve özellikle böyle Ramazan ve Kurban bayramı dönemlerinde yıllardır zindanlarda esir tutulan Yusuf’ların göndermiş olduğu mektuplara da yer verdim. Yine bir buruk bayram yaşıyoruz. Zira biz bir anlamda özgür sandığımız dünyanın sürgünün yaşarken onlar da dört duvar arasında kaderlerinde yazılı olan çileyi tamamlamak için sabırla bekliyorlar. Ben bu bayramda yine o sabır kahramanlarından birisinin bir süre önce yazdığı mektuba iliştirilmiş bir gönül yazısının burada sizlerle paylaşacağım. O büyük ruhları unuttuğunuzu hiçbir zaman düşünmüyorum ama belki de bu yazı onları biraz daha derinden hissetmenize ve dualar göndermenize vesile olabilir. Bu ümit ve reca ile Ramazan bayramınızı kutlar sizleri derin hislerle dolu o yazı ile baş başa bırakıyorum. 

“Pazar sabahları eşimin hazırladığı kahvaltıyı, çaya düşen kaşığın sesini, demliğin buharını, yağda yumurtanın tadını, sıcacık ekmeğin kokusunu, çocuklarımın sofradaki neşesini ve kahvaltıda bugün çocukları nereye götürelim diye konuşmayı özledim. 

Eşimle dans etmeyi, dans ederken gözlerinin içine bakmayı, kol kola girip sokaklarda yürümeyi, el ele tutuşup kalabalık içinde dolaşmayı, sırf onu güldürebilmek için espri yapmaya çalışmayı özledim. 

Toprağa dokunmayı, toprağın yağmurdan sonraki o muhteşem kokusunu, ağaçların yapraklanmış, çiçek açmış dallarını, doğanın her türlü güzelliğini, gökyüzünün uçsuz bucaksız görüntüsünü, gün doğumunu ve gün batımını izlemeyi özledim.

Gece başka hiçbir ışığa nasip olmayan doğallığı ile her yeri kaplayan ay ışığının altında oturmayı, yürümeyi, sohbet etmeyi ve yıldızları görmeyi özledim.

Bu dünyadaki tüm makamları, koltukları, unvanları, zenginlikleri bir anda unutturan ve hepsinden çok daha kıymetli olan evlatlarımı uyurken izlemeyi özledim.